جيئن چنڊ لٿو هو ساگر ۾،
هو موهه وڌي ويو منظر ۾.
هڪ سهڻا تو ۾ ساهه ۽ ٻيو،
آ ساهه منهنجو سنڌو جر ۾.
هي ڪهڙو دؤر خدا! آهي؟
محفوظ نه ماڻهو آ گهر ۾.
هو خنجر خوابن ڪو نه ڏٺو،
ساڀيان جو لڪايو هو ور ۾.
ڪنهن ڀلجي ڄاتو ڪو نه ڪڏهن،
هو روڄ جو منهنجي اندر ۾.
واسينگ ڪٿان هي آيا ها؟
او مولا! مورن جي تر ۾.
گل تنهنجي جهوليءَ منجهه رکي،
مون خار کنيا ها ڀاڪر ۾.