روشنين کان اسان رٺل آهيون،
رات جي خواب ۾ ستل آهيون.
ڪونه نڪري سگهياسون ٻاهر ڏسُ،
غار ۾ ئي اڃان پيل آهيون.
ڪيترو تون اسان کي جوڙيندي!
هنڌ، هنڌ کان اسين ٽٽل آهيون.
نينهن وسري ويو نگاهن کان،
ايڏو ڪم ڪار ۾ رڌل آهيون.
پنهنجي جوانيءَ کي سنڌ تان گهوري،
ٿي ويا ڪيترا سڦل آهيون.
وک اڳتي نه ٿي اسان کان ٿي،
ايترا پاڻ اڄ ٿڪل آهيون.
وقت مخمور! شاهدي ڏيندو،
خارَ آهيون يا پاڻ گلَ آهيون.