ڪيتري تڪليف ڏين ارمان ٿا،
ٿي قتل جڏهين وڃن ارمان ٿا.
ٿي وڃي ٿي زندگي پوءِ غمزده،
جي نه منزل تي رسن ارمان ٿا.
رات کان ڏسجان پڇي تو بعد ڙي!
ننڊ دل جا ڪين ڪن ارمان ٿا،
تنهنجي! هن اوسيئڙي جي آڳ ۾،
منهنجي نيڻ جا جلن ارمان ٿا.
هن جي چپڙن کي چمڻ جا روح ۾،
اڄ به ايڏا ڇو رهن ارمان ٿا؟
ويجهڙو منهنجي اچي ٿي هوءَ جڏهن،
مست ٿي جهومي پون ارمان ٿا.
تنهنجي هڪڙي جهلڪ ڏسندي ئي پرين!
ٿي سُڪا، ساوا وڃن ارمان ٿا.