عمر ڀر سپنن جا آلا نيڻ ها،
ڪنهن نه ڄاتو من جا آلا نيڻ ها.
حسرتن جي باغ اجڙڻ بعد، هن،
هر گهڙي جيون جا آلا نيڻ ها.
حالَ منهنجي تي ها دشمن ڀي رُنا،
پر نه ٿيا پنهنجن جا آلا نيڻ ها.
منهنجو راهن منجهه ٿڪجڻ جو ٻُڌي،
ٿي ويا ماڳن جا آلا نيڻ ها.
تنهنجي او سهڻي! ٻڏڻ جي سوڳ ۾،
جهومندڙ لهرن جا آلا نيڻ ها،
او خزان! آمد تي تنهنجي ٿي ويا،
سبز ڇو پن پن جا آلا نيڻ ها؟
لڄ ڪنهن جي رات ڏسندي لٽجندي،
ٿيا نه ڇو تارن جا آلا نيڻ ها.؟
پنهنجي آهيري ۾ ڪاريهر ڏسي،
ٿي ويا پنڇن جا آلا نيڻ ها.
تو کان پو مون جي لکيا مخمور تن،
مون جيان شعرن جا آلا نيڻ ها.