جيءُ ڪنهن لئه جڏهن ديوانو هو،
وقت لڳندو تڏهن سهانو هو.
آس جو دل منجهان ويو ڊاهي،
ڪوئي طوفان آ ستانو هو.
مون تلا شيو زمين ۽ اڀ ۾،
منهنجي ڪٿ ڀي نه آشيانو هو.
زندگانيءَ جو هو مُدو پورو،
خودڪشي بس رڳو بهانو هو.
جنهن ۾ چشما ها پيار جا وهندا،
ڪهڙو آخر اهو زمانو هو؟
ڀالو بڻجي هو روح ۾ لڳندو،
دوست ڏيندو جڏهن ڪو طعنو هو،
جنهن کي "مخمور" پنهنجو ڄاتو هو،
سو پرائو اصل خزانو هو.