مونکي ماضي جيان پڪاري ٿي،
ياد هن دل ڳنڍيل کي ڏاري ٿي.
بعد تو! مئڪدي وڃڻ خاطر،
دل ڪري ضد هي شام ڌاري ٿي.
پيچرا ويا رسي حقيقت جا،
دل جيئي خواب جي سهاري ٿي.
تنهنجي! تصوير پرس ۾ ڏسندي،
روز هن روح کي روئاري ٿي.
پيار مان جي نه، ڪلفتن مان ئي،
ڪيئنءَ به مون ڏي ته هوءَ نهاري ٿي.
ديوتا کان به سو اتم هوندو،
جنهن تي هوءَ جان پنهنجي واري ٿي.
ويو ٻچا ٿس جڏهن کان کائي نانگ،
لڙڪ ڪٻري تڏهن کان هاري ٿي.