شرابن کان توي گهڻو دور ٿياسين،
خمارن ۾ ويڙهيل تڏهن ڀي رهياسين.
اوهان جون هيون ساڻ سارون اسان سان،
بظاهر اڪيلا اڪيلا هئاسين.
اسان جي نه ڌرتي، نه ئي آسمان هو،
ته ڇا؟ خوابَ سارا اجايا ڏٺاسين.
مُدو زندگيءَ جو اڃان ڪجهه رهيل هو،
اڳي وقت کان پو اسان ڇو مئاسين؟
ٽٽاسين به اهڙو اسان او خدايا!
وري پاڻ کي ڪونه جوڙي سگهياسين.
مٿان پاڻ لهرن جي هلندا رهياسين،
خبر ئي نه پئي ڪا ٻڏي ڀي وياسين.
اسان کي ڌڪو عرش تان هو ڏنو ويو،
اسان پاڻ مخمور ڪاٿي ڪرياسين؟