ادا مخمورُ هر هن جي ڀلائڻ آءُ چاهيان ٿو،
سفر هن عشق جو اِت ئي کٽائڻ آءُ چاهيان ٿو.
پوين! جي ٿورڙو ترسي ته تو کي پنهنجي اڄ سارا،
سبب جيون جي اجڙڻ جا ٻڌائڻ آءٌ چاهيان ٿو.
زمانو رنڊڪون ايڏيون ڪري ڇا لاءِ پيدا ٿو؟
جڏهن ڀي وک ڪا اڳتي وڌائڻ آءُ چاهيان ٿو.
اڙي او موت! مون کي اڄ نه وڃ خود سان وٺي، ڇو جو؟
پرينءَ سان انتها تائين نڀائڻ آءُ چاهيان ٿو.
نه مونکي چنڊ گهرجي ۽ نه ئي گهرجن ڪتيون، تارا،
مگر هن جي اکين ۾ گهر بڻائڻ آءُ چاهيان ٿو.
جڳن کان منهنجي لونءَ لونءَ ۾ ٻرن ٿا پيا جي سپنن جا،
اُهي مخمور! فانوسا اجهائڻ آءُ چاهيان ٿو.