اسان جا خواب رولاڪو رلن ڇو پيا اڃان تائين؟
مگن ڳولا ۾ وکريل هي رهن ڇو پيا اڃان تائين؟
ڪٿي آهين، ڪٿي آهين دلين جي رئيسياڻي تون!
اسان جا تو کي جذبا ٻُڌ سڏن ڇو پيا اڃان تائين؟
ڪراڙي هوءَ به ٿي وئي آ، ڪراڙو مان به ٿي ويو هان،
مگر ٻئي جيءَ جهوريءَ ۾ جُهرن ڇو پيا اڃان تائين.
جوانيءَ ۾ هئا ساجن رکيا جت، جت قدم سهڻا،
حسين اُتِ اُتِ گلابي گل ٽڙن ڇو پيا اڃان تائين؟
ويا جاڪون اٿس پنڇي اڏي، تاڪون انهن لئه نيڻ،
سڪل هڪ لام جا ٽنگيل رهن ڇو پيا اڃان تائين؟
ڪي ئي طوفان آيا ويا ۽ پنهنجو زور لائي ويا،
مگر هي ڏيئڙا ائين ئي ٻرن ڇو پيا اڃان تائين؟
اڳي پٽ ويا هئا ظالم، ڪُهي جنهن جو امڙ تنهن کي،
سوين دورا بيهوشيءَ جا پون ڇو پيا اڃان تائين؟
الائي ڪيترا رهزن قسم سان پير مرشد ٿي
اياڻي قوم پنهنجي کي ٺڳن ڇو پيا اڃان تائين؟
نه آ سرهاڻ ساڳي ۽ نه آ سا تازگي گل ۾،
تڏهن ڀي ڇو مٿن ڀونرا مڙن ڇو پيا اڃان تائين.؟
ننڍي هوندي پٽڻ ڏوڪا کجين تي هُس چڙهي ويندو،
اُهي لمحا اکين آڏو ڦرن ڇو پيا اڃان تائين؟