ڪنهن کي ڏيون هي وڃي دانهن سنسار ۾،
ڪيئن گهايل ٿياسين اسين پيار ۾.
مشڪ، عنبر، کٿوريءَ کان آ ڪيتري،
منفرد تنهنجي خوشبو پرين!سار ۾.
ساهه منهنجي ڪئي جيئن ئي الوداع،
ڳوٺ پئجي سڄو ويو هو، سڏڪار ۾.
هو لُٽي چونڪ تي لڄ هو ڪنهن جي رهيو،
۽ ٽڪيل نيڻ سڀ جا ها بدڪار ۾.
ذهن آزاد ناهن اڃان ٿي سگهيا،
۽ اڃان سنڌ ڌرتي آ آزار ۾.
هُنَ جي والا ڪنن ۾ ٿا جهومن ايئن،
ڄڻ لڏن سرخ ٿا گل حسين ٽار ۾.
آهي آسيس ڪيڏي ته پرور رکي،
ماءُ جيجل جي مخمور! ديدار ۾.