درد جو پنڌ نيٺ کٽڻو آ،
ماڳ سک جو ڪڏهن ته اچڻو آ.
ڪوششون رائگان نه وڃڻيون هن،
ديپ طوفان منجهه ٻرڻو آ.
زندگيءَ جي اداس ڪونڊيءَ ۾،
ڪو ته مرڪن جو گل ٽڙڻو آ.
سرخ نيڻن ۾ جنهن پناهه وتي،
موت تنهن کي ڪڏهن نه اچڻو آ.
هاڻ مومل نه ڪا جنم وٺندي،
۽ نه راڻو به ڪوئي ڄمڻو آ.
ڪيستائين؟ خلا ۾ دم ڏيندو،
نيٺ چنڊ تي چڪور رسڻو آ.