بوند سنهڙي وسڻ لڳي آهي،
آرزو هر لڇڻ لڳي آهي.
هجر ۾ هير ڀي ٿڌي مونکي،
جهولي جهڙي لڳڻ لڳي آهي.
سڪّ، اوسيئڙي جي موسم ۾،
ماس ڪوري ڪپڻ لڳي آهي.
پيٽ جي نانگ کي هو پالڻ لئه،
شرم وڪڻي نچڻ لڳي آهي.
ٻارڙن کي ڏسي چدا هٿ ۾،
ياد ماضي اچڻ لڳي آهي.
مُورَ جي کنڀ جهڙي ماڻهوءَ تي،
دلّ مخمور ٿيڻ لڳي آهي.