چاهه مان مرڪي نهاري پدمڻي،
خوابَ مرده وئي جياري پدمڻي.
پلوڙي تان حسن جا خنجر تکا،
وئي اسان کي ڪا اُلاري پدمڻي.
ديد جي ماڻن سان منهنجي ديد جا،
هوش وئي پل ۾ اڏاري پدمڻي.
وقت جي ايذاءَ هس دل کي ڏنا،
وئي اُهي روئي گذاري پدمڻي.
ياد ڪنهن جيءَ جي حسين ساگر اندر
پاڻ ٿي ٻوڙي ۽ تاري پدمڻي.
خودڪشيءَ جي ويجهڙو پهتي وڃي،
زندگانيءَ کي ڌڪاري پدمڻي.
هوءَ پيسن جي گرم آويءَ اندر،
لڄ ڇڏي پنهنجي ٿي ٻاري پدمڻي.
ٿي وڃي "مخمور" ٿو ماحول هي،
زلف ٿي جنهن پل سنواري پدمڻي.