جيءُ جهوري رهيو هڪ سدا خوف آ،
ٿي نه مونکان وڃي تون! جدا خوف آ.
جا مون غلطي ڪئي ئي نه آهي ڪڏهن،
زندگي ڏي نه ان جي سزا خوف آ.
جيڪا يوسف سان پنهنجن ڪئي زيادتي،
مونسان ڀي ڪن نه پنهنجا اُها خوف آ.
منهنجي آهي ڪکائين ٺهيل جهوپڙي،
توکان ٿيندو تڏهن ئي هوا! خوف آ.
نيڻ مون ڏي کڻي ايئن نه ڏس او سکي!
ٿي نه دل جا پون حادثا خوف آ.
ڪوڪ ڪويل! نه ڪر، منهنجي من جي سُتل،
ڪا نه جاڳي پوي ڀاونا خوف آ.
ڍُورَ وانگي پيا ماڻهون، ماڻهون ڪُهن
تنهنجو ڪاٿي رهيو ڏَسِ خدا! خوف آ
ايترو منهنجي مخمور! ويجهو نه آءُ
ٿي نه مون کان پوي ڪا خطا خوف آ