ڪيترو دوري ڏکائي پئي خدا!
روح تي ٽانڊا وسائي پئي خدا!
ايئن لڳو بي رنگ ٿي دنيا وئي
جنهن پهر هوءَ موڪلائي پئي خدا!
منهنجي من جي دادلي هر خواب کي
تشنگي رڃ ۾ رُلائي پئي خدا!
ڪنهن اڌوري آس جي تصوير دل
روز نيڻن ۾ سجائي پئي خدا!
جهارِ اُلڪن جي ڪٿان آهي لٿي؟
فصل مرڪن جو وڃائي پئي خدا!
ڪنهن مٽيءَ جي مورتيءَ کي ڪيترو
شاعري هستي بڻائي پئي خدا!