سنڌ جو سڏ ٻُڌِي نه ٿو ڪوئي،
ننڊ پيو آ اُٿي نه ٿو ڪوئي.
روز آثار پيا وڃن مِٽبا،
ڌيان ليڪن ڌري نه ٿو ڪوئي.
چپ سبيل اٿن يا ظالم جي،
خوف خاطر ڪڇي نه ٿو ڪوئي.
آهي ٻوڙن جو شهر شايد جو،
دل جون چيخون ٻُڌي نه ٿو ڪوئي.
منهنجي بي رنگ هن حياتيءَ ۾،
وقت کان رنگ ڀري نه ٿو ڪوئي.
چورَ، بدماش ٿا لڳن هي سڀ،
مونکي رهبر لڳي نه ٿو ڪوئي.