هر گهڙي هوءَ ڀاڪر ۾ رهندي هئي،
اُڀ جيڏو پري پو به لڳندي هئي.
دل جي ڪونڊيءَ ۾ گلڙا ها پوندا ٽڙي،
ديد منهنجي جڏهن هن کي چمندي هئي.
اڄ به خوابن ۾ مون کي ستائي پئي،
هو جا ڪاليج ۾ مونسان پڙهندي هئي.
تنگ ٿي نيٺ آخر اُجهائي ڇڏيم،
تنهنجي يادن جي دُونهين جا دکندي هئي.
سورَ ان پل جنم ڪيڏا وٺندا هئا،
ماءُ بابت جڏهن ڌيءُ پڇندي هئي.
مينڌرا! تو رٺي بعد ڄاڻي خدا!
ڪاڪ سان گڏ هي مومل به روئندي هئي.
اڄ قفس ۾ هڻي پئي ٿي ڦٿڪا اُها،
اڀ تي جا اڳي ڪونج اڏندي هئي.
شال "مخمور"! ماڻين حياتي وڏي،
هوءَ ميسيج ۾ ايئن لکندي هئي.