هڪ شاعر: محمود مغل (شگفتہ شاھہ)
محمود مغل، جيڪو زندگيءَ جي انھن مختلف شعبن ۾ ورهايل آهي، پوءِ بہ هُو هميشہ ڪوشش ۾ هوندو آهي تہ هُو هر هڪ شعبي سان انصاف ڪري ۽ جيڪو ڪم بہ کيس ڏنو ويندو آهي، ان ۾ محنت ۽ جاکوڙ ڪندي نظر ايندو. عام زندگيءَ ۾ هُو گهٽ ڳالھائيندڙ ۽ پنھنجي ڪم سان ڪم رکندڙ شخص آهي. مون کي هُو ادب جي واٽ جو هڪ اهڙو مسافر لڳندو آهي، جنھن پنھنجي هڪ الڳ واٽ ورتي آهي ۽ کيس ان ڳالھہ جي ڪا پرواھہ ناهي تہ کيس ان واٽ تي ڪھڙيون دشواريون اچي سگهن ٿيون. ڪير ان واٽ ۾ سندس ساٿُ ڏئي ٿو يا نہ، همت افزائي ڪري ٿو يا نہ، کيس ان سان ڪا دلچسپي ناهي، بس کيس تہ رڳو پنھنجي ڏات ۽ سچائيءَ تي اعتماد آهي. هُو خاموشيءَ سان ڪيتري ئي عرصي کان پنھنجو ڪم جاري رکندو پيو اچي ۽ گهڻو ڪجهہ ڪم ڪيو اٿس، پر کيس پنھنجي محنت ۽ contribution جي مطابق صلو گهٽ مليو آهي. بھرحال سندس ادبي خدمتن کي ڪوبہ لنوائي نٿو سگهي.
ٻہ شعر
تو جي هٿُ پنھنجو ڇڏايو هوندو
’ڪنھن‘ کِلي پاڻ پَسايو هوندو
جڳ جي آڱر تہ الاهِي آ ڊگهي
هُن پنھنجو هٿُ ڪپايو هوندو
غزل
او سانئڻ تنھنجي نيڻن جي ڪاراڻ سلامت آ
چاهت جي سائي وڻ جي ساواڻ سلامت آ
مَنَ مندرَ جي کنڊر ۾، ڪنھن ڪويل ڪُوڪ ڪئي
اڄ بہ هتي ڪنھن چاهت جو اُهڃاڻ سلامت آ
هيل بسنتي رُت ۾ چادر رنگن سان سَٿبي
خيال جي پاڇي ۾ ڪا ئي آلاڻ سلامت آ
راڻا تنھنجي ڪاڪ محل ۾ ڪا ئي مُومل ڪانھي ڇا
جو تنھنجي نيڻن ۾ اڃا مانڌاڻ سلامت آ
غزل
منھنجي اکين ۾ هِن سوال ڪَئي
تنھنجي چپڙن تي ڪو جواب نہ آ
مون سان ملندين، کري ٻُهرُ ٿيندين
مون جيان هِت ڪوبہ خراب نہ آ
نيڻ تنھنجا ڀريا پيا آهن
منھنجي اکين ۾ ڪو بہ خواب نہ آ
ڪنھن سان ملجي، ملي الڳ ٿجي
تنھن کان وڌ ڪو بہ هِت عذاب نہ آ
غزل
بيقراري ڪا بيقراري آ
تنھنجي نيڻن جيان رات ڪاري آ
دوست ڪاڏي ويا سڀئي پنھنجا
هاڻي دشمن سان پنھنجي ياري آ
تون تہ هر وقت ساڻ هوندو هئين
مون بنا ڪيئن تو سانجهہ ٽاري آ
جيڪا پئسو ڏسي، تجارت آ
خالي هٿ واري ئي تہ ياري آ
نظم: گل ۽ خوشبو
ماما،
منھنجن وارن ۾ رابيلن جا هِن گُلَ
مگر خوشبو ناهي،
ساڻ گُلن جي ’هُن‘ جو هٿُ ناهي
وارن ۾ هِن رابيلن جا گُلَ، مگر خوشبو ناهي
ڌيءَ،
تنھنجي سونَ ورن وارن ۾
سونا گُلَ ئي سُونھن ٿا
رابيلن جي قيمت ڪھڙي
جَن کي هر ڪو هٿُ پَٽَي
اڄ،
هُن جي سونن وارن ۾،
سونا سونا گُلَ آهن
سونا گُلَ آهن، مگر خوشبو ناهي
ساڻ گُلن جي، ’ڪنھن‘ جو هٿُ ناهي
وارن ۾ هِن سونا سونا گُلَ، مگر خوشبو ناهي
نظم: سھاڳ رات
ڪو، جڏهن تنھنجو چھرو پَسِي مرڪندو
نيڻ منھنجا انھيءَ مھل پاڻي ڇڏي
تو سُهاڳڻ جي چھري کي آلو ڪندا
جُهڙ جُهڙالو ڪندا
خوبصورت ڪري، ڪا ئي آلاڻ، هُن کي ستابو ڪندي
مون الاءِ ڪيترا خواب جنھن لاءِ ڏٺا
نقشَ جنھن لاءِ چِٽيا
سا ئي
وڻ ويڙهين جيان شرمائيندي
پنکڙيون ۽ گُل ٻُور وکرائيندي
رات، هُن سان ۽ تو ساڻ چھلون ڪندي
مون کي روئندو ڏسي
مون کي ڏُسڪيَل ڇڏي
تو سان کِلندي، سا ڪُڏندي، سا مستيون ڪندي
تون بہ کلجانءِ پئي ڪنھن جي آغوش ۾
وقت جو فيصلو آهي، مڃڻو ئي آ
خواب جيڪو هو، تعبير ڏسڻو ئي آ
رات
تو ساڻ پرچيَل، مون سان رُٺل
نيٺ ويندي هلي
نيٺ ويندي هلي
]ڇپيل:پندرهن روزہ ’عبرت مئگزين‘ 15 سيپٽمبر 1991ع[