محمود ’درويش‘ يا ’مغل‘ (علي حسن عباسي)
عزت، شھرت، محبت، مانَ ۽ مرتبي جو اھو معراج ماڻيندو رھيو آھي. جنھن جي ھر ذي شعور انسان خواھش رکندو آھي. جيئن جيئن عمر عزيز جي ڏاڪن تي چڙھندو ويو تيئن تيئن ڪاميابي سندس قدم چمندي رھي ۽ پوءِ نہ صرف لکڻ جي دنيا ۾ بلڪ ريڊيو، ٽي وي، اسٽيج، نجي محفلن ۽ گڏجاڻين جو مھندار ٿيندو ويو.
سڀ کان اھم ڳالھ اھا آھي تہ ايترو ڪجهہ حاصل ٿيڻ جي باوجود سندس وجود اندر عاجزي تيھان وڌندي وئي. ننڍو ھجي توڙي وڏو، امير ھجي چاھي غريب، سندس عاجزي، پيار، محبت، عزت ۽ احترام سڀن لاءِ ھڪ جهڙو. جڏھن بہ جتي بہ ۽ ڪنھن سان بہ پوءِ ڀلي اھا پھرين ملاقات ڇونہ ھجي. ڀاڪر پائي مِيٺ، محبت، پيار ۽ پاٻوھ سان، ملبو اھڙي نموني جو اڳلو سمجهندو تہ مون کان وڌيڪ ھن جو تعلق، نيازمندي ۽ محبت جو رشتو ٻئي ڪنھن سان ٿي ئي نٿو سگهي. اھو احساس ئي ڪونہ ٿيندو تہ ڪو ادب ۽ تخليق جي دنيا جو قدآور شخص، ڪھاڻيڪار، افسانا نگار، ڊراما نگار، شاعر، تخليقڪار، ريڊيو ۽ ٽي وي جو اينڪر، ميزبان ۽ مقرر پيو ملي يا ڪوئي عام رواجي ماڻھو....
اھو سمورو شايد ٽلٽيءَ جي مٽي ۽ سيوھڻ جي پاڻي، مھان امڙ ۽ باوقار بابي جي خون ۽ تربيت جو ڪمال آھي، جو انھن صفتن جو مالڪ محمود جڙيو آھي. جيڪو واقعي جي فلسطين جو محمود درويش ناھي تہ سنڌ جو محمود مغل ضرور آھي ۽ ڪنھن محمود درويش کان گهٽ بہ ناھي.
مان نالائق لکي ھرگز ڪونہ سگهندو آھيان، ڇوتہ جڏھن قلم کي ڪاغذ تي رکندو آھيان تہ لفظ رُسي ويندا آھن ۽ جملا چٻرا ڪڍڻ شروع ڪندا آھن. بس ھي ڀڳل شيشي جا ٽڪرا شل ساب پوَن.
]اسلام آباد: 18 آڪٽوبر 2024ع شام: پنج وڳا[