اسين جيئرا آهيون: محمود مغل جو ترجمو ڪيل ناول (قادر ڪنڌر)
هي ناول، هڪ سچو ۽ حقيقت تي مبني داستان آهي. جڏهن يوراگوئي ملڪ جا ڪجهہ رانديگر هوائي جھاز ۾ سوار ٿي راند لاءِ روانا ٿيا ۽ جھاز جڏهن دنيا جي خطرناڪ ترين علائقي ائنڊز ۾ پھتو تہ حادثو پيش آيو. جھاز تباھہ ٿي ويو. ڪجهہ ماڻھو موقعي تي ئي فوت ٿي ويا ۽ ڪجهہ ماڻھو بچي ويا. ائنڊز جيئن تہ هڪ برفاني علائقو هو جتي رڳو برف ئي برف هئي. ساوڪ جو تہ نالو نشان ئي نہ هو. بچيلن اتي پنھنجي جياپي لاءِ جاکوڙ شروع ڪئي. کين اتي ڪيترين ئي مشڪلاتن کي منھن ڏيڻو پيو. سخت سرديءَ ۾ هنن لاءِ زندہ رهڻ تمام ڏکيو هو. کين کائڻ لاءِ بہ ڪجهہ نہ بچيو هو. حادثي ۾ جيڪي بچي ويا انھن کي زندھہ رهڻ لاءِ خوراڪ جي سخت ضرورت هئي. بچيلن نيٺ اهو فيصلو ڪيو تہ هو مئلن جو گوشت کائي، پنھنجي جياپي جي جنگ وڙهندا ۽ هو پنھنجي دوستن، عزيزن ۽ پنھنجي پيارن جو گوشت کائي موت سان مقابلو ڪندا رهيا.
هنن جي ڪافي ڳولھا ڪئي پر ڪابہ خبر نہ پئي. نيٺ کين گم ٿيل تسليم ڪري امدادي ڪم بند ڪيا ويا. 44 مان رڳو 16 سورنھن ماڻھو زندہ بچيا، آخر ٻن ڄڻن، انساني وستيءَ جي ڳولھا ڪئي ۽ نيٺ آخر اڻانگو سفر طئي ڪري هو هڪ انساني وستي ۾ پھتا.
هي ناول هن صديءَ جي وڏي ۾ وڏي ۽ ڪڙي حقيقت آهي ۽ هي بھادريءَ جو داستان آهي. ڊاڪٽر محمود مغل هن کي تمام سٺي نموني ۽ مھارت سان ترجمو ڪيو آهي. ناول پڙهندي ڪٿي بہ اهو احساس نٿو ٿئي تہ ڪو هي ترجمو ٿيل آهي.
جيڪڏهن اهو ظاهر نہ ڪجي تہ هي ترجمو ٿيل آهي تہ اها بلڪل بہ خبر نہ پوندي تہ ڪو هي ترجمو ٿيل آهي. ائين لڳندو ڄڻ هي اسان جي سنڌي ٻوليءَ ۾ ئي لکيو ويو آهي. هي ناول ايڏو تہ دلچسپ آهي جو ڪوبہ هن کي پڙهڻ شروع ڪندو تہ هن کي مڪمل ڪرڻ کان سواءِ نہ ڇڏيندو.
اسان محمود مغل جي هن ناول مان ڪجهہ ٽڪرا هتي پڙهندڙن لاءِ شايع ڪري رهيا آهيون.
منھنجي پياري روزينہ.
مان هي سٽون توڏي جھاز ۾ ويٺي لکي رهيو آهيان!
(جيڪو هن مھل اسان جي پسنديدہ هوٽل آهي) هن مھل سج لھي پيو ٿو ۽ ٿڌي هوا جو زور وڌي ويو آهي. جيڪو روزانہ تقريباً ائين ئي ڪندو آهي.
اڄ موسم ڏاڍي سٺي هئي. سج ڀرپور چمڪيو ۽ خوب گرمي ڏنائين ۽ مون کي توسان، سامونڊي ڪنارن تي گذاريل ڏينھن ياد اچي ويا، انھن ڏينھن ۽ اڄوڪي ڏينھن ۾ اهو ئي فرق هو تہ تڏهن پاڻ ٻنپھرن جو تنھنجي گهر ماني کاڌي هئي ۽ اڄ مون جھاز جي ٻاهر، بکئي پيٽ سان موسم جو مزو ورتو.
اڄ، سڀ کان خاص ڳالھہ اها هئي تہ ڪيترائي ڄڻا همت هاري ويٺا آهن. (هتي اسان کي اڄ ڏھہ ڏينھن پورا ٿيا آهن) پر خوش قسمتي سان اها بيماري مون تائين نہ پھتي آهي. ڇاڪاڻ تہ مان هڪدم توسان وري ملڻ جو سوچي تازو توانو ٿي ويندو آهيان. سڀني کي مايوس ڪندڙ هڪ مسئلو اهو بہ آهي تہ ڪجهہ دير ۾ اسين سڀ کاڌو خلاص ڪري وينداسين، اسان وٽ هن مھل صرف سامونڊي خوراڪ جا ٻہ دٻا (ننڍا)، اڇي شراب جي هڪ بوتل ۽ تمام ٿوري چيري برانڊي بچيل آهي. جيڪا چوويھن مردن لاءِ ڪجهہ بہ ناهي (هتي آهن سڀئي تقريباً ڇوڪرا پر پاڻ کي مرد سڏائڻ ٿا گهرن.)
هڪ شئي جيڪا توکي عجيب لڳندي ۽ جنھن تي مون کي بہ اعتبار ڪونھي تہ اڄ اسان پنھنجي خوراڪ لاءِ مُردن کي ڪپڻ شروع ڪيو. ان کان سواءِ ٻيو حل بہ تہ ڪونھي. مون دل سان ڌڻيءَ در اها دعا گهري هئي تہ اهڙو ڏينھن ڪڏهن نہ اچي. پر اهو اچي ويو ۽ اسان کي هاڻي همت ۽ يقين سان ان کي منھن ڏيڻو آهي. يقين ان ڪري لکيو اٿم، ڇاڪاڻ تہ مون کي پڪ آهي تہ خدا، انھن کي رکيو ئي اسان لاءِ آهي، باقي جيستائين روح جي ڳالھہ آهي تہ مان ڪو دلير ماڻھو تہ ناهيان، پر جي اهڙو ڪو وقت اچي جو منھنجو بدن ڪنھن جي جان بچائڻ جي ڪم اچي تہ مان هوند خوشيءَ سان اهو سندس سامھون رکان.
مون کي اها خبر ناهي تہ پاپا، تون ۽ ٻارڙا، ان ڳالھہ کي ڪيئن وٺو، پر توکي اها خبر نہ هوندي تہ توهان جي ڏکن جو سوچي مان ڪيڏو نہ پريشان ٿي ويندو آهيان. مان ڌڻيءَ در دعاڳو آهيان تہ توهان کي صبر ڏئي ۽ اسان کي همٿ ڇاڪاڻ تہ همٿ ئي هتان نڪرڻ جو آخري ذريعو آهي. مون کي پڪ آهي تہ جلد ئي هر ڪنھن لاءِ خوشگوار پڄاڻي سامھون ايندي.
مون کي ڏسي تون يقيناً ساڪت ٿي ويندينءَ. مان ڏاڍو ميرو ٿي ويو آهيان. ڪجهہ سنھڙو، ڪجهہ عجيب، ڏاڙهي وڌي وئي اٿم ۽ مٿي تي ڦاڙ اٿم (جڏهن تہ سيني جو ڦاڙ ڀرجي چڪو آهي) ۽ هڪ ننڍڙو زخم بہ جيڪو اڄ ڪئبن صاف ڪندي رسيم، تنھن کان سواءِ ٻانھن ۽ ٽنگن تي ڪيترا چيرا آهن، پر انھن سڀني جي باوجود مان بلڪل ٺيڪ آهيان.
]ڇپيل؛ ’ڪاليج مئگزين مسلم سائنس ڪاليج حيدرآباد‘، جولاءِ 1993ع[