سُونھن، رومانس ۽ محمود (طارق عزيز شيخ)
پنھنجي اَندر جا جذبا، شِدت سان ڀرپور پيار، پرينءَ سان گڏ گهاريل سُھڻا ۽ يادگار پلَ، خوبصورت خواب، رُسڻ پَرچڻ، پرينءَ ۾ اَٽڪيل ساهُہ، وڇوڙو، وڇوڙي جو پيڙا ۽ يادون، فقط يادون... ڪي بھار ۾ رنگين ٽڙيل گُلن جھڙيون خوشبودار تہ ڪي وري سَرءَ ۾ لُڪَ لڳل، لِڱَ ساڙيندڙ اُس جھڙيون اُداس يادون... اِهي سَمورا جذبا، عڪس ۽ ڪيفيتون محمود جي ڪھاڻين ۾ خاص اَهميت ٿا رکن، جيڪي هن زندگيءَ جي مختلف موڙن تان ورتا آهن.
محمود مغل جي ڪھاڻين ۾ اُها ڳالھہ آهي، جا رات جو دير سان ٽيپ رڪارڊ تي وڄندڙ وائلن جي ڌُن ٻُڌڻ مان مِلندي آهي، جنھن مان جيترو رومينٽڪ ميوزڪ مزو ڏيندي آهي، اوترو ئي ٽريجٽڪ سُر پيڙائيندو آهي. سندس اَسلوب ۽ منظرنگاريءَ جي اَنداز ۾ سَموريون چاهنائون، پريت سان لبريز پلَ ۽ چنڊ جھڙي سُونھن سَمايل آهن. شِدت سان ڀرپور محبت کي جيڪڏهن بيوفائيءَ جو نانگ ڏنگي ڇڏي تہ وڇوڙي وارين ڀوڳنائن جو زهر عمر ڀر تيزاب بڻجي ساڙيندو رهندو آهي. اُهي ئي ڀوڳنائون ۽ پيڙائون جذبن جي ڀڃ ڊاهَہ کي سَميٽي، محمود جون ڪھاڻيون بڻيون آهن. سندس ڪھاڻيون پڙهندي ائين لڳندو اَٿم تہ ڄڻ منھنجن پنھنجن جذبن ۽ ڪيفيتن جو بيان ٿيندو هجي.
شاھہ لطيف جي شاعريءَ ۾ سَمايل ڪائنات جي سُونھن، نارائڻ شيام جي شاعريءَ واري سُونھن ديوي ۽ شيخ اَياز جي شاعريءَ ۾ سمنڊ جي زوردار ڇولين جھڙو شِدت ڀريو پيار، فقط محمود جي ڪھاڻين ۾ ئي ڏِسڻ ۾ اَچي ٿو. اِها ئي محمود جي ڪھاڻين جي وصف آهي.
]ڪتاب: ’محمود مغل جون ڪھاڻيون‘ جو بئڪ ٽائيٽل: 1995ع [