سبق سور جاتي، دليون درسگاهون،
اتي آنءُ هوندس، ڪجو پيا پڇائون.
نه ڪاٿي ڪي راڪاس جا پير ڏسجن،
رهن شل امن ساڻ آباد راهون.
گـﮬـڙي ڪا گذاريون اوهان ساڻ ويهي،
تتيءَ ۾ ٿيو پيار واريون پناهون.
اسان وقت پنهنجو ڏنو شاعريءَ کي،
صدين تائين ٻرنديون اسانجون صدائون.
ڪراچي کان ڪشمور تائين ڏٺو جن،
نظر اينديون تن کي سوين ڪربلائون!
جنين جھول جيجل جي وسندڙ اُجاڙي،
رهن ڪين تن جون سلامت سي ٻانھون!
اسان پيا نڀايون ڀلي آزمايو،
اوهان ساڻ ڏوريون ڪٿي من! ٿڪا هون.
ڀلا ڪيئن احساس ٿيندو ڏکن جو؟
ڪري ساهه تي سور جي ڪونه ڪاهون!
سنڀاري اباڻا، نهارن نماڻا،
وڇوڙن ۾ آيل! پئي رتُ رنائون.
نه هي آس ۾ روز روئي نهارن،
کلن شل پيارا! نماڻيون نگاهون.
سدا ‘عائشه’ گيت گونجن خوشين جا،
نه بيزار ٿي ڪو ڀري آهون دانهون.
**