سڄڻ تون سراپا وفا ٿو لڳين.
بنهه منهنجي دل جي، دوا ٿو لڳين.
جڏهن منهن اگهاڙي، ٿو سامهون اچين،
تڏهن سونهن جو، ديوتا ٿو لڳين.
سڏين پاڻ وٽ يا، جي مون وٽ اچين،
تڏهن منهنجي قسمت، مِٺا ٿو لڳين.
اندر منهنجو ٺاري، ڇڏين ٿو پرين،
وَٺي جي ڪا ٿڌڙي، هوا ٿو لڳين.
ڏٺم تو ۾ پنهنجا سمورا عمل،
صفا مونکي منهنجي ڪٿا ٿو لڳين.
رچيا رنگ تو ۾، سندرتا سندا،
اَنوکي اَنوکي، ادا ٿو لڳين.
اُٿي ويٺي “ٻارڻ” گُهران روز جا،
اندر جي اُهائي، دعا ٿو لڳين.