هوش وحواس هوندي، بي هوش ٿو رهان.
ڇا ٿو پڇين ته ڇالئه، خاموش ٿو رهان.
ڪنهن ڏوهه جو تصّور، ناهي شعور ۾،
پوءِ به ري گناهي، روپوش ٿو رهان.
شايد ڪڏهن ڪو ايندو، جو انتظار آ،
بس آجيان ڪرڻ لئه، پُر جوش ٿو رهان.
ساهي پٽڻ جي سامت، ناهي ڏني ڏکن،
سورن اندر به سرهو، سنتوش ٿو رهان.
ڏوهي چوي زمانو، ان جو فڪر نه آ،
پنهنجي ته ليکي “ٻارڻ” نردوش ٿو رهان.