وبا جيئن ويڙهي وئي منشيات.
ڌِڪي جنهن تباهيءَ ڏي آندو حيات.
نه محفوظ پوڙها، جوان توڙِي ٻار،
هليو هر عمرتي اهو قَهري ڪات.
زهر آهي ناسور، جي آ مثال،
تباهي سو آڻي پيو ڏينهن رات.
اُجاڙيا جنهن لعنت، گهڻا گهر تمام،
جَزا ٿي لُٽي تنهن، سڄي ڪائنات.
ٿيون مائرن جون، نگاهون نراس،
رهيو ڀينرن جو، سهارو نه ساٿ.
ٿيا پيءُ پوڙها، پريشان حال،
ڪي معصوم ڀائر منجهه مشڪلات.
جنت جهڙو جيون، جهنم جنجال،
هلاڪت ۾ هر هنڌ، انسان ذات.
ڪجي سوچي “ٻارڻ” ڪا سهڻي صلاح،
ملي هن مصيبت، مان جڳ کي نجات.