ڪالم / مضمون

ڳالهيون پيٽ ورن ۾(ڀاڱو پهريون)

هي ڪتاب ”ڳالهيون پيٽ ورن ۾ ، ڀاڱو : پهريون“ شاعره ۽ ليکڪا سلطانه وقاصيءَ جي ڪالمن جو مجموعو آهي.
هن ڪتاب “ڳالهيون پيٽ ورن ۾” ۾ جيڪي ڪالم شامل آهن سي اسان جي ئي معاشري، اسان جي ئي ماڻهن ۽ اسان جي ئي دنيا جا آهن. هنن ڪالمن ۾ ڪيئي ڪهاڻيون، ڪيئي واقعا موجود آهي، تاريخ جا ڪيئي واقعا درج آهن. هن ڪتاب ۾ هڪ عام ڪهاڻي ملي ٿي ، اها آهي عورت جي ڪهاڻي، جنهن تي ليکڪا تمام گهڻو لکيو آهي، ڪيترين ئي عورتن جون ڪهاڻيون شامل آهن. هن ڳوٺ جي عورت، شهرن جي عورت، اٻوجهه سادي سودي، اڻپڙهيل عورتن سان گڏ لکيل پڙهيل عورت تي به لکيو آهي. سندس ڪالمن مان گهڻا عورتن تي لکيل آهن. ان جو هڪ سبب اهو به آهي ته هوءَ پاڻ به عورت آهي، هڪ ماءُ آهي، هڪ ڌيءُ آهي، هڪ ڀيڻ آهي
Title Cover of book ڳالهيون پيٽ ورن ۾(ڀاڱو پهريون)

زندگيءَ ۾ ڏکن سکن جون ڳالهيون

هڪ دفعو زندگي ملڻ کانپوءِ هر قدم تي حساب ڪتاب ورتا وڃن ٿا. خبرنه آهي ڇو ۽ ڇاجي لاءِ........ جڏهن ته انسان هي جيون پاڻ گهري حاصل نه ڪيو آهي. هي جيون ملڻ کان پوءِ هن دنيا ۾ اچي شعور حاصل ڪري. هن دنيا جا جل ترنگ پسي، پنهنجن پيارن ۽ پراون سان گڏجي هي جيون ايتري ته اهميت حاصل ڪري ٿو جو موت جو تصورئي ان کي ڀيانڪ لڳي ٿو. هڪ دفعو دنيا ۾ اچڻ کان پوءِ هيءَ دنيا ڪير به ڇڏڻ نه چاهيندو آهي. زندگي ڪيتري به ڏکي هجي، واٽن تي چاهي ڪنڊا وڇايل هجن ان جي باوجود به انسان جيئڻ چاهيندو آهي. جيئڻ ڪارڻ، پنهنجي زندگي بهتر ڪرڻ لاءِ جدوجهد جاري رکندو آهي. خوشيون خيرات ۾ ڪونه ملنديون آهن سڪون ۽ آرام ڪنهن دڪان تي ڪونه وڪامندو آهي. ها باقي ڏک، سور ۽ تڪليفون ڄڻ ته پيڇو ڪنديون رهنديون آهن. هنن تڪليفن مان پاڻ کي آجو ڪرڻ ۽ خوشيون حاصل ڪرڻ انسانيت جو مان آهي. بي همت ٿي ويهڻ ۽ اهو سوچڻ ته فلاڻو ڪي فلاڻو منهنجو همدرد آهي ۽ سڀ همدرد ساٿي بنجي وقت تي ڪم ايندا.... مان سمجهان ٿي ته اهڙي سوچ رکڻ اجائي آهي. يقيناً هيءَ دنيا سٺن انسانن سان ڀريل آهي. خوش قسمت آهن اهي انسان جن جا ساٿي آس پاس جا رهندڙ، پنهنجا پراوا سڀ همدرد ۽ هڏ ڏوکي آهن. پر اهڙا مثال گهٽ آهن. هن دنيا جي وٺ پڪڙ ۾ نفسانفسي ۾، جت مهانگائي به آهي، جت زالين مڙسين نوڪريون ٿا ڪن، جت ٻارن جي پڙهائي به هڪ وڏو مسئلو آهي. هڪ ٻئي مان اها توقع رکڻ ته هر تڪليف جي وقت ۾ سڀ ڪو حاضر ٿي ويندو. اها سوچ اسان کي پنهنجي ذهن مان ڪڍي ڇڏڻ گهرجي. بهتر ته اهو آهي ته پاڻ ۾ ايتري همت پيدا ڪجي جو پنهنجن مسئلن سان پاڻ منهن ڏجي ۽ ان جو حل به پاڻ ڳولهڻ جي ڪوشش ڪجي. انسان، انسان جي ضرورت آهي. ڪيترن ڳالهين ۾ هڪ ٻئي کان سواءِ رهي ئي نه ٿو سگهجي هڪ ٻئي جي تعاون کانسواءِ ڪجهه ڪري به نه ٿو سگهجي. پر رڳو ٻين تي ڀاڙي ويهڻ به سٺو نه ٿو لڳي.
انسان توقعات رکندو آهي ته ڏک به ملندو آهي ان جو هڪ ئي حل آهي ته انسان پاڻ ۾ همت پيدا ڪري ۽ خود تي حاوي ٿي وڃي ته پوءِ هي جيون نه صرف آسان پر خوبصورت به ٿيو وڃي. هي خودڪشيون ڪرڻ، هي ذهني ۽ جسماني بيماريون ۽ نفسياتي مرض به صرف ان ڪري وڌيل آهي جو هڪ ته انسان پنهنجن جذبن ۽ خواهشن تي قبضو نه ٿو ڪري ٻيو وري ٻين تي ڀاڙي ويهي ٿو. تنهائي به معاشري ۾ هڪ وڏو آزار ٿي پئي آهي. گڏيل گهرن ۾ رهندڙ ڪٽنب جهيڙا جهٽا ڪري وري به پاڻ ۾ گڏ ٿي، موقعي مهل تي هڪ ٻئي کي ڪم اچن ٿا. اهي گهر جن ۾ پهرين ئي هڪ مصروف زندگي هوندي آهي. ٻار ٻچا انهن جي پڙهائي ۽ تربيت ۽ ڀريل گهرن مان جڏهن سڀ ڪو الڳ الڳ ٿي ويندو آهي. نياڻين جون شاديون ٿي وينديون آهن. پٽ نوڪرين سانگي ٻين شهرن ۽ ملڪن ۾ هليا ويندا آهن. اهڙن گهرن جي وڏن ۾ وڏيون مايوسيون ۽ تنهائيون اچي وينديون آهن. اسان جي معاشري ۾ مائٽ اولاد مان وڏيون اميدون رکندا آهن پئسو هوندن ته وڏا وڏا گهر ٺهرائيندا آهن. آخر ۾ ڇا ٿيندو آهي ته سڀ ڪو ڇڙوڇڙ الڳ ٿي ويندو آهي ۽ پوڙها ماءُ پيءُ انهن وڏن گهرن ۾ اڪيلا ۽ پريشان رهندا آهن. جت ديڳڙا ٻوڙن جا ۽ ٿالهه اٽي جا پچندا هئا اتي ٻه مانيون کائڻ وارا به نه هوندا آهن. ان وقت پنهنجي وقت کي سٺي طرح گذارڻ لاءِ ڪيترا وسيلا ڪتب آڻي سگهجن ٿا. پر ڏٺو ويو آهي ته سواءِ چند گهرن جي هي سڀ وڏا پوڙها تنهائين جا شڪار ٿي مختلف بيمارين جي حوالي ٿي ويندا آهن....
زندگيءَ جي هر دور ۾ پنهنجو پاڻ کي خوش رکڻ لاءِ وسيلا پيدا ڪري سگهجن ٿا. پنهنجا فرض پورا ڪري ٿورو پنهنجي وجود تي به ڌيان ڏجي پنهنجا فرض نيڪ نيتي سان پورا ڪرڻ مهل اهو نه سوچجي ته اڳلو به فرض پورا ڪندو يا نه.... موٽ جي اميد رکڻ تي اجائي آهي.
وڏن توڙي ننڍن شهرن ۽ بهراڙيءَ جي ماحول ۾ ته وري زمين آسمان جو فرق آهي. ڳوٺن واهڻن ۾ ته وري به سڏواڪي تي ڏک سور ۾ سڀ ڪو ساٿ ڏيو ويٺو آهي. شهرن ۾ ته اهڙو حال آهي جو ڪير چور ڌاڙيل ڪنهن جي گهر ۾ گهڙندو آهي ۽ گهرڀاتي مدد لاءِ پڪاريندا آهن ته آس پاس جا رهندڙ پاڙيسري مدد ڪرڻ بجاءِ پنهنجا گهر جا دروازا بند ڪري ويهندا آهن گوليون هلن يا گهرن کي باهيون لڳن پر ڪوبه همدرد ٿي اڳتي ڪونه وڌندو آهي. اڄ ڪلهه وقت اهڙو اچي بيٺو آهي جو مرڻ جا ڪانڌي به صرف پنهنجا ويجها عزيز هوندا آهن. در تي بيهاريل گاڏيءَ ۾ لاش رکي وارث وڃي قبرستان پهچندا آهن. ٽيجهي چاليهي ۾ اگر مانيءَ جو بندوبست هوندو آهي ته مائٽن سان گڏ اوڙي پاڙي وارا ٻارن ٻچن سوڌو پهچي ويندا آهن. ٺيڪي جو هڪ قرآن پڙهي آرام سان ٻوڙ پلاءُ کائي وڃي گهر پهچندا آهن. ها اگر صرف قرآن خواني هوندي ته ڪير به نه ايندو گهر ڀاتين کي مسجد مان مولوين ۽ مدرسي جي ٻارن کي گهر ۾ گهرائي قرآن شريف جو ختمو ڪرائڻو پوندو آهي. ڪيترو نه ڏکيو وقت اچي ويو آهي جو انسانن مان هڪ ٻئي لاءِ پيار همدردي ۽ احساس ختم ٿي ويو آهي.

آچر 1 ڊسمبر 1991ع