هر ڪنهن گهٽيءَ ۾ جي کـڻي دارورسـن ڪجي.
جـيـجـل سـان پـو بـه جـان ڏيـڻ جـو وچن ڪجي.
ڀــل خــواهــشــون تـمـام رهـن نـاتـمـام ٿــي،
آزاديـــن جــي نــانءَ تــي تـــن کـــي دفـــن ڪـجي.
کــڻــجــي تــه عـشـق عـشـق ڪري سنڌ تي قلم،
پــڙهــجــي تــه واه واه! سـان پـورو مـتــن ڪــجــي.
نـنـگـا ٿـيـن تـه شال ڪو ڪنهن کي پوي شرم،
لفظن جو ڪنهن طرح سان ڪو وستر هِرَن ڪجي.
مــٽــيءَ لــهــوءَ جــو ريـــج وتــو، سِــــرﱠ پــوکــيــو،
ڪـهـڙيءَ طـرح بــه سنڌ کي باغ ِ عدن ڪجي.
“مـــقـــصـــود” حــق شـنـاس ٿـجـي ۽ جـڏهن ٿجي،
ڌرتيءَ تان گهور گهور پنهنجي جان و تـن ڪجي.