ارپنا
روز ڪنهن نه ڪنهن موضوع تي
دير دير تائين ڪچهري ڪندا رهندا آهيون.
منهنجي زال وري
منهن تي چادر وجهي لڳاتار روئندي رهندي آهي!
اڳ ۾ مونکي خبر ئي نه هُئي پر
ٻن راتين کان وهاڻي جي ڇِوَ ۽
سندس پوتيءَ جي ڪُنڊ آلي ٿيل
مون تڏهن ڏٺي، جڏهن هوءَ
مونسان ننڊ ۾ جهيڙو ڪري رهي هئي.
هُن کي منهنجي پراڻي ڊائري ته
زهر لڳندي هوندي
ڇوته ملڪ کان ٻاهر ويندي
سندس چيڪ بوڪ ڊائريءَ سان گڏ
جنهن بئگ ۾ رکيل هو،
پراڻي ڊائري ۽ ڪجهه تصويرون پڻ
اُن ۾ رکيل هيون،
هُن ڊائري پڙهي مون ڏي منهنجي سنگتياڻيءَ جا لکيل جملا
”پيار خدا جي خزاني جو آوز آهي “
ورجائيندي مونسان پنهنجي پيار جو
نئين نموني اظهار ڪندي
اکين تي چمي ڏئي روئڻ شروع ڪيو،
هوءَ منهنجي امان جي ڏنل آخري نشاني آهي
۽ هوءَ مونسان گڏ
منهنجي شاعريءَ جي هر بند ۾
پاڻ کي ڳوليندي ڪُراڙي ٿي رهي آهي
دل چوي ٿي نظمن جي نئين مجموعي جو مهاڳ اُن کان لکرايان
۽ ڏسان ته هڪ شاعر سان گڏ
گھارڻ جو تجربو کيس ڪيئن لڳو؟
۽ ها هِن ڪتاب ۾ شامل سمورا نظم
کيس اَرپيندي
نئين پيار جو اهڙو اظهار ڪندس جو
سموريون زالون
پنهنجن شاعر مُڙسن سان دل کولي
ڳالهائي ۽ ڳوڙها ڳاڙي سگهن.