مان ننڊ ناهيان ڪندو
مان ننڊ ڪاٿي ڪندو آهيان،
فليٽ تي ناول،ڪهاڻي
۽ شاعريءَ جا ڪتاب
آپريشن ٿيٽر ۾
موت ۽ زندگيءَ جي ڪشمڪش
واريون ڊنل اکيون،
وارڊ ۾ نقلي دوائن جي
بي اثر ٿيڻ جو وسوسو.
ايناٽاميءَ جي
اڌوري ڄاڻ رکندڙ سيکڙاٽ ڊاڪٽر!
ٽيبل تي سُتل خاموش ڇوڪري
جنهن جي
اکين ۾ هڪ ڳڀرو ڇوڪرو.
گُل کنيون بيٺو آ
بليڊ هولڊر۾ نئون بليڊ
۽ ڏڪندڙ هٿن سان
وَڍ ڏيڻ جي شروعات
فليش جو جهٽڪو
نرس فوٽو ڪڍي چوڻ لڳي
ڏسو
سُٺو فوٽو آ يا هڪ ٻيو به ڪڍان؟
اوچتو
آڪسيجن ختم ٿيڻ جو الارم
رت جون ٺينڍاريون
ڪال فار هيلپ،
سينئر سرجن ڪيئن پهچي
هو ته
ڪنهن ٻئي هنڌ مصروف آهي،
مان ننڊ ڪاٿي ڪندو آهيان؟
رات
گهر واريءَ سان گڏ
سُتو ئي پيو هيس ته
الائي ڪيترن ’نظم ڪهاڻين‘
منهنجو در کڙڪايو
مان
ليپ ٽاپ کولي لکڻ ويٺس ته
منهنجي زال سڏڪڻ لڳي
مون نظم لکڻ اڌ ۾ ڇڏيو ته
شاعري اکيون مَهٽي
ڪمري مان ٻاهر وڃڻ لڳي
مان
ننڊ ناهيان ڪندو هاڻي
راتيون،
مونسان گڏ جاڳنديون آهن!
ڪالھه هڪ ڇوڪري ملي
اها خواب ۾ اچڻ جو چئي
پاڻ هلي وئي،
مان کيس ٻڌائڻ به ڀُلجي ويس ته
ڇوڪري مان جاڳ جو مسافر ھان
مان ننڊ ناهيان ڪندو!
مان ته فوٽ پاٿ تي
مانيءَ جي ڳولا ۾ نڪتل
ڪراڙي عورت جي اکين،
دوا جو پرچو کڻي
ميڊيڪل اسٽور ڏانهن ڊوڙندڙ
کليل وارن واري ڇوڪريءَ جي ساهن،
سترنهن ڏينهن کان
ڄنگھه ٽٽل ستن ڀينرن جي
سڪيلڌي ڀاءُ جي
شديد درد جو هڪ راز آهيان
مان ننڊ ڪاٿي ڪندو آهيان
مان بلب جي روشني آهيان،
ڇوڪرا
مونکي ايترا پٿر نه هڻ
مان اُجهامي ويس ته
رات ڪنهن سان ڳالهيون ڪندي!