من ڪي گل ٽڙي پون
______________
هن مون ڏي ميسيج ڪيو آهي ته
تنهنجا نظم
بکايل جو پيٽ به نٿا ڀري سگهن!
تنهنجا نظم هڪ بيواھ عورت جي
ٻارن جي فِي ڀرڻ جي قابل به ناهن!
تنهنجا نظم
سترنهن ڏينهن کان وارڊ ۾ تڙپندڙ
بنا سفارش واري مريض کي
آپريشن جي لسٽ تي به نٿا رکرائي سگهن!
تنهنجا نظم
روئندڙ ٻار لاءِ رانديڪو به نٿا ٿي سگهن!
تنهنجا نظم
ڳورهاري عورت جو
الٽرا سائونڊ به نٿا ڪري سگهن!
۽ ها تنهنجا نظم
ساھ جي تڪليف وقت
نيبولائيزر وارو ڪم به نٿا ڏئي سگهن !
ته پوءِ اي منهنجا شاعر
تون رات جو دير دير تائين جاڳي
ڊگها ڊگها نظم ڇو ٿو لکين!
هن جو هي ميسيج پڙهي
مون سان گڏ منهنجن نظمن رات کان وٺي
روئڻ شروع ڪيو آهي!
نظمن جي ڳوڙهن مان
نوان نظم ڦُٽڻ لڳا آهن!
ٽٽل دلين، ڀَڳل روڊن، ويران اسڪولن،
بيمار ٻارن،بيواھ عورتن
معذور ماڻهن،سرڪاري اسپتالن،
وڏيون فيس وٺندڙ
ڪميشن خور طبيبن، عطائي ڊاڪٽرن
روڊ حادثن
۽ امان جي يادن، ٻوليءَ جي بقا
۽ ماڻهن جي روين تي ماتم ڪندي
منهنجا نظم
لڙڪ لڙڪ ٿي وسي رهيا آهن
اُن اميد سان ته
مَن ڪي تازاگل ٽڙي پون!