ٻار وڏو ٿي ئي نٿو سگھي
____________________
مان مختلف ٻارن جي
وڇڙي ويل امڙين جون ڪهاڻيون پڙهندي پڙهندي
اُداس ٿي پيو آهيان
هر ڪهاڻيءَ ۾ هڪ الڳ درد آ
هُنن جون ڳالهيون هُنن جو انداز
ڪيترو نه
فطري ۽ معصوم ٿو لڳي،
هنن جي لفظ لفظ مان
ايئن پيو لڳي ڄڻ
باک ڦٽيءَ مهل گل ڳوڙها ڳاڙيندا هجن!
هيءَ ڪهاڻي پڙهي ڏسو
اکيون ازخود ڀرجي ايندوَ!
ٻارڙي لکي ٿي ته،
”گذريل جنوريءَ ۾
جڏهن پهاڙ برف سان مڪمل طور ڍڪيل ها،
اسان جي گهر جي ڇت به
برفباريءَ سبب سفيد لڳي پئي هئي
۽وڻن کي به
برف جي پوشاڪ پاتل هئي!
۽ ها تڏهن
تازو تازو بابا امان کان الڳ ٿي
ٻي شادي ڪري ڇڏي هئي!
امان ڳڻتيءَ ۾ بيمار ٿي پئي هئي!
مان ان وقت ستن سالن جي
۽ امان ستٽيهن سالن جي هئي،
ڪجھه عرصي بعد
امان جي جسم جو وڏو حصو
باھ ۾ سڙي پيو هو!
ڊاڪٽرن جون ڪوششون ناڪام
ٿي چڪيون هيون!
مان امان جي پيرن جو ٿڪ لاهيندي
ڪيترائي ڀيرا
سندس سڙيل ڄنگهن تي سمهي پئي هوندم!
مونکي خبر ناهي ته
هن کي سور ٿيندو هوندو يا نه
پرهُن ڪڏهن به منهنجي ننڊ ۾
رخنو نه وڌو هو!
مان اڪيلي هُيس
ٻاهر برف هئي،ٿڌڙي هوا هئي
مونکي سمجهه ۾ ئي نه پئي آيو ته
مان امان جو لاش برف ۾ ڍڪي رکان
يا ڪمري ۾ ئي پيو هجي!
هيلپ لائين تان مدد گهريم
ماسڪ پاتل چار ماڻهو آيا
امان کي اسٽريچر تي کڻي ويا!
منهنجو انتظاربرف جي پهاڙ تي ڄمي
سورهن سالن جوٿي ويو آهي!
پر امان اڃا تائين ناهي موٽي!
وڻن مان برف ۾ ويڙهيل پن ڇڻن ٿا!
مان پنن جي درد مان
لفظ چونڊي چونڊي
امان ڏانهن خط موڪليان ٿي ته
امان!
مان انتظار جي برف ڳاري رهي آهيان!
تون ڪڏهن موٽي ايندينءَ؟