ٽانڊن تي ماتم
_________________
منهنجن تمام گهٽ دوستن کي
اها خبر هوندي ته
مان روئندو گهڻو۽ پڙهندو گهٽ آهيان!
هيءَ بريڪنگ نيوز ناهي
نه ئي ڪا ڇرڪائيندڙ خبر!
هيءَ منهنجي به ڳالهه ناهي
هيءَ هڪ ڪيفيت جي ڳالھه آهي!
ياد نٿو اچي، پر مون ڪٿي پڙهيو هو ته
”ڪيفيتن کي ڪو به پڙهي ناهي سگهندو.“
ڪڏهن ڪڏهن
احساسن ۽ ڪيفيتن جي گهرائيءَ کي
ظاهر ڪرڻ به
ڄڻ ته باھ ۾ هٿ وجهڻ برابر آهي
۽دوست چون ٿا ته
مان به هاڻي
ٽانڊن تي ماتم ڪرڻ لڳو آهيان!
مان کين ڪيئن ٻُڌايان ته
لفظ مون تي وسي رهيا آهن!
ڪيفيتون پهاڙن جي ڀاڪر مان نڪري
ڪٿي گل ته ڪٿي آڳ ٿي
خوشبو ۽ تپش جو الڳ الڳ روپ ڌاري
هڪ نئون ديس جوڙڻ لاءِ
ڄڻ ته ڪو چِلو ڪاٽي ٻاهر نڪتيون آهن!
راتيون مونسان گڏ جاڳڻ لڳيون آهن!
۽ پکي منهنجي دل جي سئمنگ پول ۾
شڪارين کان لڪي وهنجڻ اچن ٿا!
۽ سج لھڻ کانپوءِ
منهنجي دل جي لامَ تي ننڊ به ڪرڻ اچن ٿا!
ڪنهن کي خبر هجي يا نه هجي
پر منهنجا ۽ پکين جا خواب
ذري گهٽ ساڳيا هوندا آهن!
رات هڪ ڇوڪري ملي،ڏاڍي وڻي وئي
چيومانس دوستي ڪندينءَ!؟
چوڻ لڳي ڪو آڳڙيو ٿو لڳين!؟
اڳ ۾ گهڻا عشق ڪيا اٿئي؟
مان ڇرڪي ويس،
آڱرين تي عشق ڳڻيندي کيس ٻڌايم
تون منهنجي ستٽيهين سنگتياڻي هونديئن!
هوءَ جيستائين ٻيو ڪو سوال پُڇي
مون کيس ٻڌايو ته
پکين جي دل،پوپٽن جا رنگ
آبشارن جو ردم ۽ ندين جي ڇولين جهڙو
پورو جڳ سمايل آهي مون ۾!
تون به ڪا
هڪ رات منهنجي آڳر ۾ رهي ڏس
تنهنجي اکيون مون مان اصل نه ڍاپندي!
چمي هوءَ پُڇڻ لڳي
هي نظم توڏي ڪير موڪليندو آهي؟
مون کيس چيو
منهنجي هر نظم ۾ ستٽيهن عاشقين جو
نچوڙ سمايل آهي!
هوءَ وڏو ڀاڪر پائيندي چوڻ لڳي
تون اکيون بند ڪر
مان توکي پيار ڏيڻ ٿي چاهيان!