شاعري

رستي ۾ آهيان

هي ڪتاب نامياري شاعر ڊاڪٽر مشتاق ڦل جي نثري نظمن جو مجموعو آھي.
ڊاڪٽر مشتاق ڦل جو هي ڪتاب سندس نثري نظمن تي مشتمل آهي، سندس هنن نثري نظمن کي پاڻ ننڍڙيون ڪهاڻيون يا عڪس چئي سگهون ٿا. مشتاق ڦل جو هر نظم هڪ مڪمل ڪهاڻي آهي، ۽ اُن ڪري پاڻ هِن نظمن کي ’نثري ڪهاڻيون‘ به چئي سگهون ٿا.
ڊاڪٽر مشتاق ڦل معياري شاعريءَ جو شاعر آهي، جنهن وٽ فن سان گڏ فڪر به ملي ٿو. فني حوالي سان هن وٽ غزل، گيت، وائي ۽ نظم سميت اڪثر پابند صنفون آهن ۽ فڪري حوالي سان هن جي شاعريءَ ۾ قديم ۽ جديد شاعريءَ جي موضوعن سميت مظلوم طبقي سان پيار جو اظهار ملي ٿو.
  • 4.5/5.0
  • 2393
  • 652
  • آخري ڀيرو اپڊيٽ ٿيو:
  • مشتاق ڦل
  • ڇاپو پھريون
Title Cover of book رستي ۾ آهيان

درد ۽ روڳ

درد ۽ روڳ
_________
شاعره ٿيڻ بجاءِ
مان ڪنهن نظم جو روح ٿيڻ ٿي چاهيان!
مان ٽن راتين کان
سوچيندي سوچيندي
ڪنهن نتيجي تي ناهيان پهچي سگهيو ته
آخرڪار ”جي آر روگ“
اهڙي ڳالھه ڇو ڪئي آهي؟
هُن پاڻ شاعره ٿيڻ بدران
ڪنهن نظم جو حصو ٿيڻ جي خواهش ڪندي
ڪهڙو نياپو ڏيڻ پئي چاهيو؟
مان به ڪڏهن سوچيندي سوچيندي
قلم کي روڪي ڇڏيندو آهيان ته
نظم لکڻ بجاءِ
پڙهڻ وارن ۾ شامل ٿي وڃان
مان مسلسل هِتان هُتان جي
ڪتابن جا پنا اُٿلائي ٿڪجي پيو آهيان
پر ’روگ‘ جي هن ڪرڀَ جو
مطمئن ڪندڙ جواب ملي ناهي سگھيو
رات دير سان
پنهنجي ڊيوٽي روم ڏانهن ويندي
ويم گهر جي ٻاهران گذرڻ ٿيو
هڪ ڪراڙي عورت چُنبڙي پئي!
چوڻ لڳي
منهنجي ڌيءُ جو رڙيون نٿو ٻُڌين
ويم جي سورن ۾ مري نه وڃي !
ڊاڪٽرياڻي کي ڪا پارت ته ڪر!
مان چپ ٿي ويس
مونکي گذريل سال واري
ڊسمبر جي اها رات ياد اچي وئي
جڏهن نظم لکڻ دوران ڪنهن جي سار ۾
لڳاتار روئندو رهيو هُيس!
ننڊ موٽڻ جو نالو ئي نه پئي ورتو!
مون واري سنگتياڻيءَ جو فون
مسلسل بند پئي مليو!
شيلف کوليم ته وسڪي ڪانه هئي!
بورچيخاني ۾ ويس ته
گرين ٽي،ڪافي توڙي کنڊ نه پئي لڌي!
مونکي ويم جي سور ۽
اُن رات واري درد جو احساس
الائي ڇو ڄڻ ته ساڳيو لڳو!
مان ويم گهر جي در تي بيهي
ڊاڪٽرياڻيءَ کي سڏڻ لڳس!
ماسڪ منهن تان هٽائي، مُرڪندي
پنهجائپ مان چوڻ لڳي
خير ته آهي ڊاڪٽر صاحب
مون کيس
ويم جي سور،عورت جي دانهن
۽ ڪراڙي عورت جي منٿن جو ذڪر ڪندي
آڇ ڪئي ته مان سور لاهڻ واري شعبي جو ڊاڪٽر آهيان
اوهان چاهيو ته
پاڻ ٻنهين جي گڏيل ڪوشش سان
ٻار بنان سورن جي ڄمي سگهي ٿو!
هوءَ ٻيهر پنهنجائپ ۽ هُجَ مان مرڪندي چوڻ لڳي
مان توهان کي سُڃاڻان ٿي!
هائوس جاب دوران دير دير تائين ڊيوٽي روم ۾
درد جا نظم ٻڌائي
ذري گهٽ روئاري ته وجهندا هيئو!
هوءَ چوڻ لڳي
هن فطري سور جي گهرائي
ٻار سان پيار جو وڏو سبب هوندو آهي!
هو بنان هٻڪ جي ڳالهائيندي
مونکي ويم گهر جي چيمبر ۾ ويهاري
پاڻ چانھه ٺاهڻ لڳي !
۽ چانهه ٺاهيندي چوڻ لڳي
تنهنجي دوست ۽ مان
ساڳئي ونگ ۾ ته رهندا هئاسين!
هوءَ توهان کي مُشي چوندي هئي ته
اسان سڀني کي
اوهان ٻنھين تي پيار ايندو هو!
اوهان جي دوستي تي سڄي هاسٽل
رشڪ کائيندي هئي
سندس ڳالهيون ٻُڌي
ماضيءَجي جهروڪن ۾ جهاتي پاتم ته
منهنجي دل اُٻاڻڪي ٿي وئي!
۽ ذري گهٽ عورت جي
سورن جي ڳالھه وسري وئي هئي!
پر اوچتو عورت جي ٻيهر دانهن ٻُڌي
ڳالھه مٽائيندي وري به
عورت جي ويم ۽ سورن ڏانهن سندس ڌيان ڇڪايم ته
چوڻ لڳي هڪ ڳالھه سمجھه
ويم جي سورن سهڻ بنان
ٻار ڄڻڻ به ايئن آهي جيئن
رومانس ۽ درد جي احساس کان خالي شاعري!
اسان چانھه پيتي ئي پئي ته
ٻي ڊاڪٽرياڻي ٻار ڄڻائي ورتو!
درد کانپوء ٻار جي پهرين رڙ
۽ مونکي پنهنجن نظمن جي
اوٿپ، ڪلائيميڪس
۽ روڳ جي ڳالھه سمجھه ۾ آئي.