پيئڻ کان ڇو ٿي روڪين؟
____________________
مونکي پيئڻ کان ڇوٿي روڪين؟
مان مرڻ ڪٿي ٿو چاهيان!
اونداهي رات آ
ميڻ بتي به نه ٻاريان.
تارا ميڙڻ کان به جهلين ٿي،
تون به ته مونسان پيار ڪري
ڄڻ باھ ۾ هٿ وڌو آهي!
مان گل گڏ ڪري رکان ئي مس ٿو ته
منهنجن ڳوڙهن
وانگر سُڪي ٿا وڃن!
گل پاڻ کي سُهڻن هٿن مان ڪرندي
۽ پيرن هيٺان لتاڙبو ڏسي
ڏاڍو رنا هوندا شايد!
مون ڪٿي پڙهيو هو ته
اُڏرڻ مهل
ڪنهن پکيءَ جو پرَ ٽٽي پئي ته
ٻيا پکي اُن جو ساٿ ناهن ڇڏيندا!
پر هتي ته بيمار کان پُڇبو ڪونه
چڱي ڀلي مان
ڀاڪر ڪڍبو ئي ڪونه!
’بيٽ مئڪر‘ هڪ هنڌ لکيو ته
”پيار ڪرڻ به ڄڻ ڪا جنگ آهي!“
اهڙي جنگ جنهن ۾
دشمن واري جي تاڙ ۾ هجي،
تون
مونسان پيار ڪرڻ ڇڏي ڏي
ماڻهو هاڻي محبت جي نالي
۽ اعتماد کي به وڪڻڻ لڳا آهن!
مان به تنهنجن اکين جي
تصوير جو چميءَ وارو اشتهار
اخبار ۾ ڏئي
رات کان وسڪي پي رهيو آهيان!
تون بيمار ٿيندينءَ ته
ڪهڙي ڪم جي؟
مان ته تنهنجي مرڪ کي مارڪيٽ ۾وڪڻي نئين گاڏيءَ تي
ڪنهن ٻي ڇوڪريءَ سان
پيار ڪرڻ لاءِ
برفاني علائقي ۾ نڪري آيو آهيان!
مونکي
پيئڻ کان اجايو ٿي روڪين!
تون منهنجي ڪمري جون
سڀئي بتيون بند ڪري
ڀلي اڪيلي سُمھي پئه
مان جيڪو
لکندو آهيان، اهڙو ڇوٿي سمجهين؟
توکي ته خبر آ
نئين برانڊ جي وسڪي،نئين ماڊل جي گاڏي
۽ سُهڻي ڇوڪري
منهنجي ڪمزوري رهي آهي!
مان ٻهراڙيءَ جي شاعرن وانگر
چُڙي چُڙي مرڻ نٿو چاهيان!
تون مونکي پڙهڻ بدران
منهنجي شاعريءَ جو ڪتاب پڙهندي ڪر!
ٻاهر بارش به وسي ٿي
بادلن جون ڊوڙون مونکي سَڏين ٿيون
وسڪي پيئڻ جو وقت به ٿي ويو آهي!
هاڻي ميسيج بند ڪر
ته ڪو نئون نظم لکي
دل جو غبار هلڪو ڪيان.
مونسان ٿورڙي به دل اٿئي ته
مونکي پيئڻ ۽ پيار کان
ڪڏهن به نه روڪجانءِ!