لُڙڪن سان لکيل نظم
______________
هن نياپو موڪليو آهي ته
مان لکڻ بند ڪيان
منهنجا شعر
گهڻن کي بي لباس ڪندا پيا وڃن
۽ منهنجن نظمن جي زبان
به اگهاڙي آهي،
وڏو صاحب به ڪاوڙجي پيو،
توکي ڇا گُهرجي، گهُر کڻي،
مان سوچيان ٿو
ڌيءُ جي امتحاني فيس
به ڀرڻي آ
زال جي دوا لاء به پئسا ڪونهن
لکڻ ڇو بند ڪيان؟
شاعري ئي کڻي وڪڻان ٿو!
منهنجو دوست مون تي کلندي
چوي پيو
ماڻهو ٻار وڪڻڻ لاء هوڪا پيا ڏين
ڪير وٺي نٿو،
تنهنجا هي لفظ ڪير وٺندو؟
مان سوچيان ٿو
هڪ تحريڪ هلي هُئي ڪجھه سال اڳ،
مون نعرا وڪڻي
ماني ورتي هئي.
ٻئي همراھ
پُٽ لا۽ نوڪري ورتي هئي،
اُن کانپوءِ تحريڪ جون واڳون
شاعرن جي مَسند تي ويٺل
اهڙي شخص حوالي ٿيون
جنهن اسان جو سودو ڪري
وڏي گاڏي، وڏو گهر
۽ ٺاهوڪي نوڪري ورتي،
واقعي ئي هاڻي ته اسان جي قيمت
گهٽجي وئي هوند،
پر يار
هو مونکي روز روڪين ٿا ته
مان لکڻ بند ڪيان،
مطلب ته
منهنجي شاعريءَ ۾ دم آهي
وڪامي سگهي ٿي،
مان گهڻووقت اڳ
مختلف ادارن جي باڊين ۾ ويٺل
وڏن وڏن نالن
۽ ڊگهن ڊگهن مضمونن تي
تحقيق ڪئي هئي.
ٻارن جي حقن کان وٺي.
پاڻي ۽ ٻوليءَ جي معاملن تي
انهن مان ڪو به مونسان گڏ نه هوندو هو!
پر
ڪو وزير مشير ايندو هو ته
هُنن جون گاڏيون
صبح جو ننڊ به نه ڪنديون هيون،
هُنن به شايد ڪي
مضمون، ڪا ڪهاڻي،
ڪو شعر، ڪا تحرير
ڪا تقرير ضرور وڪي هوندي،
اسان پراڻي بس ۾
پگهرجي پهچندا هئاسين،
هي سڀ سرڪاري گاڏين ۾ چڙهي
ڪانفرنسون به اٽينڊ ڪندا هئا ته
غريب اديبن بجاءِ هنن جا
غير اديب ٻار به
مرتب ۽ سهيڙندڙ لڳا پيا هوندا هئا!
ته پوء منهنجي ڌيءُ ڇونه پڙهي؟
منهنجي زال ڇو علاج نه ڪرائي سگهي؟
مان ڪنهن به حالت ۾
تحريرون وڪڻندس!
منهنجي ڌيءُ دوست سان
منهنجون فون تي ڪيل ڳالهيون ٻڌندي روئڻ لڳي!
روئندي چوڻ لڳي بابا
تو منهنجو نالو ’سنڌ‘ رکيو هو؟
مون چيو ها امان!
هوءَ چوڻ لڳي
مان پاڻهي پڙهي وينديس
امان جو علاج به مان ڪرائينديس
بس هي منهنجو آخري امتحان ته آهي!
خبر ٿئي بابا
منهنجي ٽيچر مونکي
”ڊاٽر آف دي پوئٽ چوندي آهي“ ته
ته مان اڏرڻ لڳندي آهيان
تون شاعري وڪڻي
منهنجا پَر ساڙڻ جو ڪڏهن به نه سوچجان!
مان رات اکين جي لڙڪن سان
هي نظم لکي،
ڊائريءَ سنڌ جي نرم وهاڻي هيٺان رکي
سندس بند اکين تي چمي ڏيندي
چوڻ لڳس
تون منهنجي نظمن جو نئون جنم آهين
هيءَ ڊائري تنهنجي امانت آ.