ڪاش
ڪاش منهنجي دل اُڏري به سگھي ها
۽ هن جي سڙڻ جو ڪو سبب به نه هجي ها!
خبر ناهي ته شاعراڻي مزاج وارا
هي جملا ڪٿي پڙهيا هُيم؟
يا منهنجي دل تي ازخود تري آيا!
هيءَ صبح جي واڪ تي
نڪرڻ مهل جي ئي ڳالھه آهي،
هو ساڳيو ئي بئنڪ مئنيجر
جيڪو پکين جي شڪار جو وڏو شوقين آهي
رستي تي ملي ويو،
هُن جي هٿ ۾ بندوق ڏسي
منهجي مَن کي گهٻراهٽ ٿيڻ لڳي !
مونکي پنهنجي گهرواري وڻ ۾
سالن کان رات جو موٽي ايندڙ پکين جي ننڊ
۽ صبح جون ٻوليون ياد اچڻ لڳيون!
مون کانئس پُڇيو
توکي پکين جو اُڏرڻ ناهي وڻندو ڇا؟
تو ڪڏهن هنن کي اُڏار دوران ڳائيندي ٻڌو آهي؟
هنن جي خاموشيءَ ۾ درد جي امڪان کي
ڪڏهن محسوس ڪيو اٿئي؟
هو چُپ ٿي مونکي ٻڌندو رهيو.
مون هن کي چيو
يار پکين جي پهرين اُڏار ۽
پرن جي سرگم سان گڏ منهنجي دل به
ڪڏهن ڪڏهن اُڏرڻ چاهيندي آهي!
هن پنهنجي ماٺ کي ٽوڙيندي چيو
تون ڊاڪٽري ڇڏي شاعر ڇونه ٿو ٿي وڃين!
۽ وري هو چوڻ لڳو
ته پکي
هر سال اسان واري ڍنڍ تي ڇو ايندا آهن؟
۽ شام جو
پنهنجي ديس ڇو موٽي وينداآهن؟
مون هن ڏانهن ڏٺو
۽ پوءِ پنهنجي دل ۾ جهاتي پائي
هن کان سوال پُڇيم
تون بئنڪ ۾ ڇونه سمهين پوندو آهين؟
هن جي هٿ مان بندوق ڪري پئي!
۽ مون چيو
شال پکين جون اُڏارون ۽ محبوب جون نهارون
گڏ گڏ رقص ڪنديون رهن!