شاعري

رستي ۾ آهيان

هي ڪتاب نامياري شاعر ڊاڪٽر مشتاق ڦل جي نثري نظمن جو مجموعو آھي.
ڊاڪٽر مشتاق ڦل جو هي ڪتاب سندس نثري نظمن تي مشتمل آهي، سندس هنن نثري نظمن کي پاڻ ننڍڙيون ڪهاڻيون يا عڪس چئي سگهون ٿا. مشتاق ڦل جو هر نظم هڪ مڪمل ڪهاڻي آهي، ۽ اُن ڪري پاڻ هِن نظمن کي ’نثري ڪهاڻيون‘ به چئي سگهون ٿا.
ڊاڪٽر مشتاق ڦل معياري شاعريءَ جو شاعر آهي، جنهن وٽ فن سان گڏ فڪر به ملي ٿو. فني حوالي سان هن وٽ غزل، گيت، وائي ۽ نظم سميت اڪثر پابند صنفون آهن ۽ فڪري حوالي سان هن جي شاعريءَ ۾ قديم ۽ جديد شاعريءَ جي موضوعن سميت مظلوم طبقي سان پيار جو اظهار ملي ٿو.
  • 4.5/5.0
  • 2393
  • 652
  • آخري ڀيرو اپڊيٽ ٿيو:
  • مشتاق ڦل
  • ڇاپو پھريون
Title Cover of book رستي ۾ آهيان

ڳوڙهن جو ڳُجھه

ڳوڙهن جو ڳُجھه
____________________
هوءَ رقص کان انڪار ڪندي
پيرن جي پايل ۽پنهنجن لُڙڪن کي
درياءَ ۾ لوڙهڻ وئي ته
درياءُ زور زور سان روئڻ لڳو!
ڪَپ تي بيٺل پراڻي ٽاريءَ جي
ساون پنن ڇڻڻ شروع ڪيو!
اوچتو هڪ مُصور اُتان لنگهيو،
پنهنجي اکين سان
درياءَ جي ڪيفيت ۽
ٽاريءَ جي ڏک جو لقاءُ ڏسندي
حيرت ۾ پئجي ويو!
هِن کان اڳ هو ڪيترين ئي
شاهڪار تصويرن ۾ رنگ ڀري
وڏو نالو ڪمائي چڪو هو!
هُن گهڻو وقت اڳ
هڪ رقاصا جو انٽرويو ڪندي
سندس اکين جي
شاهڪار تصوير ٺاهي
پنهنجي ڪمري ۾ لڳائڻ بدران
رد عمل ڏسڻ لاءِ چوڪ تي رکي
پاڻ فوٽ پاٿ تي ويهي رهيو هو!
هُن ڏٺو ته
شهر جا ڇوڪرا
پنهجن اکين جا رنگ
اُن تصوير تي هاري نچڻ لڳا هئا!
هن کي وري رقاصا جي
پيرن ۾ پاتل پايل جي اسرار جو
اندازو تڏهن ٿيو
جڏهن درياءَ جا سڏڪا ۽ پنن جو ڇڻڻ
سندس مَن ۾ طوفان کڙو ڪرڻ لڳو هو!
هُن گهر وڃي
سمورا رنگ هاري ڇڏيا،
رقص جي تصور، رقاصا جي انگ انگ
۽ ڇير جي ڇمڪڻ تي
سوچيندي سوچيندي
مصور هڪ نئين تصوير ٺاهڻ شروع ڪئي!
پر هن جي تصوير ۾
رقص جا انگ قيد ئي نه پئي ٿيا!
هو روئندو به رهيو
۽تصوير به ٺاهيندو رهيو!
تصوير ٺاهي
اطمينان جو ساھ کڻڻ ئي لڳو ته
هڪ ڪراڙو شخص اُتان لنگهندي
سندس تصوير هٿ ۾ کڻي
چوڻ لڳو
ماءَ جي پيار،محبوبه جي ادا،
ٻار جي مُرڪ ، جهانجهر جي آواز،
چنڊ جي روشني
۽ رقاصه جي پيرن جي آڱرين واري درد کي
ڪنهن تصوير ۾ قيد ڪرڻ ايئن آهي
ڄڻ ڪائنات جي
حسين تصور جو ساھ
هڪ مُٺ ۾ بند ڪرڻ جي ناڪام مشق!
اها ڳالھه ٻُڌي
مصور جي هٿ مان برش ڪري پيو
ڇير جي ڇمڪي تي
درياءَ جي سڏڪن ۽ پنن جي ڇڻڻ جو راز
هن کي نئين سر سمجھه ۾ آيو ته
چوڻ لڳو
آرٽسٽ جي برش مان اُڀرندڙ رنگن،
رقاصا جي آڱرين
۽ شاعر جي ڳوڙهن جي ڳُجھه کي
دنيا وارا سمجهي وڃن ها ته
شايد
بندوق ۽ گوليءَ جو نالو به نه هجي ها
نه ئي ڪو راھ ويندڙ مسافر
اسڪول ويندڙ ٻار۽ پيار ڪندڙ عورت
قتل ٿئي ها!
نه ئي دنيا ۾ ڪٿي نسلي
۽ فرقيوارانه فساد ٿين ها!
هن رات جو دير دير تائين جاڳي
پير، پايل، درياءَ، پاڻي ۽
ٽاريءَ جي ڇانوَ جا عڪس ليڪيندي
هڪ نئين تصوير ٺاهي ورتي!
مينهون درياءَ ۾، ٻار ٽاريءَ ڇانو ۾
۽ رقاصا اسان جي ڳوٺ واري
پراڻي اوطاق ۾ پيار جي گيتن تي
ڳوٺاڻن کي جهومائي رهي آهي!