لاوارث ٻار جي رڙ
____________
تون مونکي سج لهڻ مهل
لاوارثيءَ واري حالت ۾
گٽر ڀرسان اُڇلي پوئتي ئي نه ڏٺو!
ويندي ويندي کير پيارڻ بدران
ٻه ڳوڙها ئي کڻي پيارين ها
تڏهن به شايد مان مُرڪي پوان ها!
تنهنجي گرم ڇاتيءَ کي ڇُهڻ
۽پهرين چَڳڙ جو ارمان
مونکي مرڻ به نٿو ڏئي!
ڪُتن جون ڏاٺون
منهنجي ڪچڙي گوشت تي
ڪيترو گذارو ڪنديون!
مونکي ڏاڍو سيءُ ٿو ٿئي!
منهنجي بدن تي ويڙهيل ڪمبل
ڪو رستي ويندڙ غريب پيءُ
پنهنجي ٻار لاءِ کڻي ويو!
کير جي بوتل گٽر ۾ ڪري پئي!
مان سوچيان ٿي
مونکي وڌيڪ جيئڻ جو حق به ناهي!
تون به اڳتي لاءِ
پنهنجو خيال رکجانءِ!
هن جو پيٽ تومان نه ڀربو ته
هو وري ڪنهن
ٻئي گوشت جي تلاش ڪندو!
اُن کي چئجانءِ
ٻارن کي مارائڻ بجاءِ
پنهنجي حَوس کي ماري!
ڇو ته
ٻار جي آخري سڏڪي
۽ مرڪ جي مرجهاءَ تي
پکي به روئڻ لڳندا هوندا!
۽ ها تون
منهنجي ڀاڱي جو کير هارڻ بجاءِ
پکين کي پيارجانءِ!
مان وري ڪنهن شام جو
موٽي اينديس
تڏهن جڏهن تنهنجي
حقيقي ڪُک سائي ٿيندي!