سڪ مري ئي نٿي!
_________________
انتظار جي ڪا عمر ناهي ٿيندي شايد!
تون پڙهڻ جهڙو ٿئين ته
منهنجي پهرين وهيءَ جو انتظار
اسڪول جي دروازي تي
روز نوان خواب ڏسندو رهيو!
تنهنجا ڦوٽو،تنهنجا ڪپڙا
گرم سُئيٽر اڄ به سنڀالي رکيا اٿم
سياري جي شديد سرديءَ ۾
توکي ماکي کارائڻ کان وٺي
راتين جا اوجاڳا
تنهنجون مُرڪون، تنهنجو ضد، تنهنجا ماڻا،
بستري تي
مونسان ڀاڪريون پائيندا ٿا رهن!
تون ٻاهرئين ملڪ پڙهڻ وئين
تنهنجي موٽڻ جو انتظار
اکين ۾ سدائين جاڳندو رهيو آهي!
پر ڪجھه عرصي کان
تنهنجا فون نياپا،واٽس اپ ڪال
۽ واپسيءَ جا پنڌ
سڀ ننڊ پئجي ويا آهن شايد!
ماڻهو ٻُڌائن ٿا ته
تون عمر سان گڏ وڏي پگهار وارو
وڏو ماڻهو به ٿي ويو آهين!
مان ڪمري جي ڪُنڊ ۾
پڻهين کان لڪي لڪي
هر روز روئندي آهيان!
تون سچ پچ ۾ ايڏو وڏو ماڻهو
ٿي ويو آهين ڇا؟
منهنجو انتظار
اسڪول جي دروازي کان ٿيندو
تنهنجي ڪشادي آفيس جي در تي
اُڀ پيرين بيهي بيهي
توسان ملڻ لاءِ بي قرار آهي!
مُنهنجي اکين جا جهروڪا
۽ چهري جا گهنج
انتظار جو گيت ڳائي رهيا آهن،
آفيس کا ٻاهر نڪري ڏس
در تي بيٺل ڇوڪرو
منهنجي گيت تي مونسان گڏ
روئي رهيو آهي!
منهنجي انتظار جي
پرڏيهي ويزا جو مدو ختم ۽
واپسيءَ جي فلائيٽ جو
ٽائيم به ٿيڻ وارو آهي!
تنهنجي انتظار کي
مان پرديس ۾ رولڻ نٿي چاهيان،
ٿي سگهئي ته ٿورڙو ٻاهر نڪري
مونکي ننڍڙو ڀاڪر پائي وڃ
تنهنجي سِڪ مري ئي نٿي!