شاعري

رستي ۾ آهيان

هي ڪتاب نامياري شاعر ڊاڪٽر مشتاق ڦل جي نثري نظمن جو مجموعو آھي.
ڊاڪٽر مشتاق ڦل جو هي ڪتاب سندس نثري نظمن تي مشتمل آهي، سندس هنن نثري نظمن کي پاڻ ننڍڙيون ڪهاڻيون يا عڪس چئي سگهون ٿا. مشتاق ڦل جو هر نظم هڪ مڪمل ڪهاڻي آهي، ۽ اُن ڪري پاڻ هِن نظمن کي ’نثري ڪهاڻيون‘ به چئي سگهون ٿا.
ڊاڪٽر مشتاق ڦل معياري شاعريءَ جو شاعر آهي، جنهن وٽ فن سان گڏ فڪر به ملي ٿو. فني حوالي سان هن وٽ غزل، گيت، وائي ۽ نظم سميت اڪثر پابند صنفون آهن ۽ فڪري حوالي سان هن جي شاعريءَ ۾ قديم ۽ جديد شاعريءَ جي موضوعن سميت مظلوم طبقي سان پيار جو اظهار ملي ٿو.
  • 4.5/5.0
  • 2393
  • 652
  • آخري ڀيرو اپڊيٽ ٿيو:
  • مشتاق ڦل
  • ڇاپو پھريون
Title Cover of book رستي ۾ آهيان

مئڪدي ۾ ڪو اچي ئي نٿو!

مئڪدي ۾ ڪو اچي ئي نٿو!

زندگي گذارڻ به
هڪ فن آهي،
حيات جي راز ۽ پُراسريت کي
سمجهي هلڻ
ڪا معمولي مشق ته ناهي،
مان عورت سان پيار
۽ احترام جي سَڏ ۽ سُڌ جو
چراغ آهيان شايد!
منهجي دل جي آڳر ۾
وحشت بدران
ٻار نچندا رهن ٿا!
مان سُمھان ٿو ته
پري پري کان
پکي دل جي لامَ تي
آرام ڪرڻ اچن ٿا!
جاڳان ٿو ته
چنڊ جي ڌيمي روشنيءَ ۾
چنگ وانگر وڄان ٿو!
منهنجي دل به ڄڻ ڪو
مئڪدو هجي!
رات ٿئي ٿي ته
نئين بوتل کولي
سمورا دوست پنهنجي پنهنجي
پيار جا قصا ٻُڌائڻ،
پيئڻ ۽ ڳائڻ شروع ڪن ٿا!
صبح ٿيندي ئي
گهٽين ۾ گُل ورهايان ٿو!
مان نم جي ڇانوَ بڻجي
گرم ڏينهن ۾
هارين جو ٿڪ لاهيان ٿو!
شام ٿئي ٿي ته
ڌنارن جي پيرن ۾
ڳوٺ جي رستي وانگر
پنهنجون اکيون وڇايان ٿو،
امان کير ڏُهي ٿي
ادي ماني پَچائي ٿي
اسان سڀ چُلھه ڀرسان ويهي
هٿ به سيڪيون ٿا
۽ ماضيءَ کي به ياد ڪيون ٿا!
ٻارِ کڄي ٿي ته بَٽئي مهل
خرچيءَ ۾ مليل اَنُ
واڻئي جو دڪان
انبن جو باغ، ڏنگ، ڏوڪا
خارڪون، ڇوهارا
ڪچو گهر، ڇت جو ٽُمڻ
غربت جو زمانو
امتحاني فيس لاءِ
امان جو ايرينگ وڪڻندي
روئي پوڻ !
اهي ڳالهيون ياد اچن ٿيون ته
جيءُجهڄڻ به لڳي ٿو ته
ڪيف جي هڪ نئين پينگھه ۾
لُڏڻ به شروع ڪيان ٿو!
وري سوچيان ٿو ته
ها مان برابر
هن حيات جو
نئون نئون پنڌ آهيان!
هاڻي به ڇا ناهي؟
بجلي، سولر، فرج، ٽي وي
وڏا وڏا بورچيخانا
ڊائننگ ھال،جهومر
رنگين گلاس،
مختلف قسمن جا جُوس
سڀڪجھه ته آهي
بس جي ناهي ته
اهو فطري پيار ناهي،
نم جهڙي ڇانو ناهي،
لهجي ۾ نرمي ناهي،
مصنوعي مُرڪ
۽ ملڻ جو انداز
ڄڻ ته
حيات جي رنگن ۾
ڪا الجهن اوتيندو هجي،
ها اهو سچ آهي ته
زندگي گذارڻ هڪ فن آهي
پر پکين
دل جي لام تي لڏڻ
ڇڏي ڏنو آهي،
شام اِها
ساڳئي شام ناهي رهي!
دوست دوست ناهن رهيا
مئڪدي ۾
ڪو اچي ئي نٿو!