محبوب ڏانهن خط
تنهنجي هڪڙي ميسيج جي انتظار ۾
ڪيئي راتيون جاڳندي گذاريون اٿم!
رات به ديردير تائين
’نوارا ايليا‘ واري پراڻي گھر جي آڳنڌ ۾
سبز چاءِ جي پتن جي خوشبوءَ ۾ ويڙهجي،
ڪڏهن چنڊ ته
ڪڏهن چنڊ جي ڌيمي روشنيءَ سان،
ڳالهائيندي رهيس!
ٽي ڀيرا سبز چاءِ، ٻه ڀيرا ڪافيءَ جا
وڏا وڏا مَگ
هورڙيان هورڙيان پيئندي،
آءِ فون جي چمڪندڙ ۽ نازڪ اسڪرين کي
ڳٽن تي گھمائيندي،
تو واري ڏنل پهرين چُميءَ کي ياد ڪندي
روئي پئي هيم.
خبر ٿئي
اَسراٽي مهل
جڏهن پکين ٻولڻ جي تياري پئي ڪئي،
شام واري بارش ٻيهر موٽي آئي هئي،
مان به هڪ ڀيرو ٻيهر
بوند بوند ٿي وسڻ لڳي هيم،
۽ ها! بارش جو پاڻي
منهنجن گھاٽن وارن مان ڇڻندو
منهنجن والن ۽ ڪلهن تان ترڪندو
منهنجي بي قرار بدن ۾
نديءَ جي لهرن جهڙو
روڳ اوتي رهيو هو!
۽ وري تون سوچيندو هوندين ته
مان توکي وساري ڇڏيو هوندو!
هِتي هر روز نئين بارش وسندي آهي!
هِتان جي هوا،
پهاڙن جي ڀاڪر ۾ پوکيل
چاءِ جي مختلف نمونن جي خوشبوءِ
منهنجي بدن ۾
روز ڪي نوان رنگ اوتڻ چاهيندي آهي!
پر قسمَ سان
مان اڃا تائين صفا بدلي ناهيان!
منهنجو رنگ به ساڳيو آ
منهنجا چپ به ساڳيا هن!
بس منهنجي ٽهڪن جو ردم،
ڳلي جو پُرسوز آواز
۽ منهنجا ڊگھا ڀُورا وار
جيڪي توکي ڏاڍا وڻندا هئا!
اُهي ’نوارا ايليا‘ جي پراڻي گھر جيان
پوڙها ٿيندا پيا وڃن!
تو چيو هو موٽي ايندين
منهنجن ناسي،نيرين اکين ۾
پيار جا ڪي گل پوکيندين،
جلدي موٽڻ جي ڪَر نه
مان تنهنجن سپنن کي
وڌيڪ سُمهاري نٿي سگھان!!
___________________
نوٽ _ نوارا ايليا سريلنڪا جو خوبصورت علائقو آهي، جتي سج لهڻ جو منظر،پکين جون ٻوليون،چاءِ جي فصلن جي خوشبو مون کي بيحد متاثر ڪيو، ان موقعي تي هن نظم کي بارش جي ڪَڻ ڪَڻ جي وڻندڙ آواز سان گڏ اتاريو هيم!