نظم روئن ٿا
________________
منهنجو بيقرار۽ بيچين مَن
يار جون گرم ٻانهون
ڄڻ ته چادر ۾ ويڙهيل تازو گوشت هجان !
عمر به ته ڪا ايڏي وڏي نه هئي
ٽَپڪي انب جهڙو بدن!
هُن سان ملندي هُيس ته
رنگ رنگ ٿي اُڏرڻ لڳندي هيس!
هو بَڙ جي گهاٽي ڇانوَ جهڙو
ڊگهي قد ۽ مضبوط ٻانهن وارو
سانورو شخص
مون تي بارش جي نيسارن
۽ آبشارن جيان وسندو هو ته
مان جڏي ڇت جيان ٽمڻ لڳندي هيس!
منهنجن وارن جا وڪڙ
۽ هُن جي
گرم ڀاڪرن جو احساس
منهنجي ساھ ۽ سرير ۾ اوتجي
هڪ نئين نشي جي صورت اختيار ڪندي
منهنجي اندر کي نچائيندو هو،
۽
مان پنهنجي والدين جي لڄ خاطر
پنهنجي ڪُک ۾ پلجندڙ ڪائنات کي
ڪُتن جي حوالي ڪري
پنهنجي حسناڪ جواني ۽ نچندڙ جسم جي
انگ انگ ۽ رنگ رنگ کي
برف جي ڪئن ۾ ويڙهي ’آءِ سي يو‘ ۾ پهتي آهيان!
مون ٻُڌو آ تون هڪ شاعر ڊاڪٽر آهين!
تو پيار جا ڪيئي نظم لکيا آهن!
هڪ ڳالھه چوانءِ
مونکي بچائڻ بدران مون تي هڪ نظم لکجانءِ!
مان هن کي
ڪئنولا هڻي ئي رهيو هيس ته
هوءَ اکيون ٻوٽي
آءِ سي يو مان اُڏري ڏورگهڻو ڏور هلي وئي!
۽ ها مون
هڪ نظم به لکي ورتو آهي!
اهڙو نظم جنهن ۾
هڪ ڇوڪري روئندي چوي ٿي
امان کي گهراءِ ته مونکي کير پياري!