درد دل جا گناهه ڇاڻي ٿو
_____________________
منهنجا ظاهري
جسماني زخم ته ڀرجي سگهن ٿا
اي دوست!
پر ٽٽل دل ڳنڍجي نٿي سگهي!
تو ڪڏهن
ڪڪرن جي درد کي محسوس ڪيو آ
جڏهن هو
بارش جي روپ ۾ روئڻ شروع ڪندا آهن!
مان نٿو سمجهان ته
تو برف جي ڳرڻ جي پيڙا
۽ پهاڙن جي ڇاتيءَ مان وهندڙ
آبشارن جي روڳ ۽ سوڳَ کي
ماتم ڪندي ڏٺو هُجي!
مون اهڙا درد،اهڙي ڀوڳنا ۽ پيڙا وارا پل
تڏهن به ڏٺا ها
جڏهن اسان جي اوڌر تي ورتل ڀوري مينهن
اوچتو مري وئي هئي!
جنهن جي وڏي اوھ وارن کير ڀريل ٿڻن مان
منهنجو به پيٽ ڀربو هو
ته منهنجي ڀيڻ جي
پڙهائيءَ جو خرچ به نڪرندو هو!
امان کي مون پهريون ڀيرو
روئندي تڏهن ڏٺو هو!
۽ ها مون ڪيئي ڏينهن
امان جي اندر جي ڪڪرن کي
ننڍڙي باغيچي ۾ مينديءَ جي وڻ ڀرسان
وسندي تڏهن ڏٺو هو
جڏهن منهنجي پروفيسر ڀاءُ کي
لابارو ڪندڙ پورهيتن جي
حقن لاء ڳالهائڻ تي شهيد ڪيوويو هو!
۽ ها تون منهنجي ڳوڙهن ڳاڙڻ کي
منهنجي ڪمزوري نه سمجھه
مان تڏهن کان پنهنجن ڳوڙهن کي
آبشاري پهاڙ جي طاقت
۽ ڪڪرن جي وسڪاري وانگر مضبوط
۽ آبياري ڪندڙ ڀائيندو آهيان
جڏهن امان روئڻ کانپوءِ
چوندي هئي
درد ناهي ته دل به ڪهڙي آ
درد دل جا گناھ ڇاڻي ٿو.!