دل ٻاروچل ٻاروچل پئي ڪري
______________________
رات دير دير تائين مان،منهنجي شاعري
سمنڊ جون لهرون،
چنڊ جا ليئاڪا،
سامونڊي لهرن جون روڳ جهڙيون ڊوڙون
۽ منهنجي محبوبه جون
نيريون اکيون جاڳندا رهياسين،
چنڊ رکي رکي
پنهنجي حُسناڪين کي
سمنڊ ۾ وهنجاري رهيو هو!
سامونڊي لهرون مائي ڀاڳيءَ جي آواز ۾
منهنجي سوڳ ۽ درد کي
ڪڏهن ٻوڙيندي ته ڪڏهن تاريندي،
“لهرن منجهه لڙهندي اچي
تارن منجھه ترندي اچي
دل ٻاروچل ٻاروچل پئي ڪري“
ڳائيندي منهنجي
روح جي تارن کي
ڇيهون ڇيهون ڪنديون رهيون!
مونکي ڪناري تي اڪيلو ڇڏي
نيرين اکين واري ڇوڪري
مُهاڻي سان ٻيڙيءَ ۾ چڙهي
سمنڊ جي هُن پار هلي وئي!
مُون ڏٺو
سمنڊ جون لهرون، چنڊ جي روشني،
کاري پاڻيءَ جو رنگ
۽ منهنجي دل ۾ڊوڙندڙ رت نيرو ٿي ويو!
مون اُتي موجود سمورن ماڻهن کان پُڇيو
نيرو رنگ سوڳ جي نشاني آ
يا ڀروسي جو احساس؟
مونکي ماڻهن مان ڪنهن به جواب نه ڏنو !
پر مون سامونڊي لهرن جا آخري ڳوڙها
پنهنجن چپن تي ڪرندي ڏٺا!
هو بيحد کارا۽ اُداس ضرور هئا
پر سندن آخري احساساتي چميءَ ۾
آس، اُميد ۽جاڳ جي هڪ جلا ۽جوت هئي!
نيرين اکين واري ڇوڪري
توکي سمنڊ پي نٿو سگهي!
تون اجهو ٿي موٽي اچين
ڇو ته تنهنجي اندر جي اُڇل ۾
ست سُر سمايل آهن!
۽ها منهنجوايمان آهي ته
سُر ۽ سنگيت کي سمنڊ ڳهي نٿو سگهي!