آءِ، سي، يو
________________
منهنجا اِهي دوست جيڪي
مونکي گهڻو سُڃاڻن ٿا
اُنهن کي خبر آهي ته
مونکي ٻار،عورتون،ڪتاب،گُل
ڏاڍا وڻندا آهن!
مان ٽن مهينن بعد ٻيهر
آءِ سي يو ۾ مانيٽرن سان
جاڳي نئون گيت جهونگاريندي
روئي رهيو آهيان!
چوٿين نمبر ڪيوب ۾ داخل
روڊ ڪناري تي کيڏندڙ ٻار جي مٿي تي
جيپ جو ٽائر
زندگيءَ جي
ساڀيان جهڙي خواب کي لتاڙي
گيريج ۾ ننڊ ڪري رهيو آهي!
مونکي وري ٻار جون
اُجهاڻل اکيون سڏي چون ٿيون
امان کي سڏي ڀرسان ويهار!
پنجين نمبر بستري تي
هڪ نوجوان عورت سُتي پئي آهي
جنهن جي سُر ۽ صورت تي
جڳ مُوهت هوندو هو!
زندگيءَ جو ڏيئو اُجهائڻ لاءِ
ٻُڪ ٽِڪين جو کائي
پَرس ۾ پيل خالي پتن کي
آخري چمي ڏئي
منجهند ڌاران هِتي پهتي آهي!
هُن کي مڙس گهران ڪڍي
سندس ئي سينگاريل ڪمري ۾
ڪنهن ٻي ڇوڪريءَ کي
سُمهاري ڇڏيو آهي!
هُن جا ٻار اسپتال جي دروازي تي
سيءَ ۾ ٿڙڪي رهيا آهن!
زمين ٿڌي ٿي وئي آهي!
مون وٽ هڪ ڪمبل آ
اهو هنن جي مٿان وجهان يا
کين اُن تي سمهاريان!
”آءِ سي يو“ ۾ ٻارن جي اچڻ تي پابندي آهي
هونئن به ٻه ٻيون عورتون
جن جي جسم ۾ نشي آور دوائن
ايترو ته اثر ڪيو آهي جو
هنن جون اُبتيون سبتيون
ڳالهيون ٻڌي
منهنجو ساھ ٿو منجھي ته
ٻارن کي پنهنجي هنج ۾
مان ڪيئن سمهاريان!
رات جو ڏيڍ ٿيو آهي شايد!
ٻار کي چيٿاڙيندڙ
سرڪاري جيپ واري همراهه،
نڪاحن جي رومانس واري عادي مجرم
۽طلاقيل عورت جي درد کان وانجهيل
وڏي بنگلي واري شرابي مرد کي
ڪير ٻڌائيندو ته
رات ڊگهي ٿيندي ٿي وڃي؟
پنهنجي اُماڻيل
درد واري ڪاري پرس مان
ڪجهه لڙڪ ۽ هي ٽي ٻار
هِتان کڻي وڃي
مون وٽ صرف هڪ ڪمبل آهي
هيٽر ڀرسان
ننڊ جا عادي هي ٻار
آخر مان ڪٿي سمهاريان!