شاعري

رستي ۾ آهيان

هي ڪتاب نامياري شاعر ڊاڪٽر مشتاق ڦل جي نثري نظمن جو مجموعو آھي.
ڊاڪٽر مشتاق ڦل جو هي ڪتاب سندس نثري نظمن تي مشتمل آهي، سندس هنن نثري نظمن کي پاڻ ننڍڙيون ڪهاڻيون يا عڪس چئي سگهون ٿا. مشتاق ڦل جو هر نظم هڪ مڪمل ڪهاڻي آهي، ۽ اُن ڪري پاڻ هِن نظمن کي ’نثري ڪهاڻيون‘ به چئي سگهون ٿا.
ڊاڪٽر مشتاق ڦل معياري شاعريءَ جو شاعر آهي، جنهن وٽ فن سان گڏ فڪر به ملي ٿو. فني حوالي سان هن وٽ غزل، گيت، وائي ۽ نظم سميت اڪثر پابند صنفون آهن ۽ فڪري حوالي سان هن جي شاعريءَ ۾ قديم ۽ جديد شاعريءَ جي موضوعن سميت مظلوم طبقي سان پيار جو اظهار ملي ٿو.
  • 4.5/5.0
  • 2393
  • 652
  • آخري ڀيرو اپڊيٽ ٿيو:
  • مشتاق ڦل
  • ڇاپو پھريون
Title Cover of book رستي ۾ آهيان

پيار ۽ روڳ ڇا ٿيندو آ؟

پيار ۽ روڳ ڇا ٿيندو آ؟
_________________
سڪون جي ڳولا ۾ نڪتل مسافر
توسان ته مليو پر
دل وساري دير سان گهر پهتو!
تون وري ساڻس
پهرينءَ ملاقات ۾
ڪيل سمورا وعدا ڳنڍ ۾ ٻَڌي
واپس هلي وئينءَ ته
موٽڻ جي ئي نه ڪَيئي
درد جي لذت به عجيب ٿيندي آ
تو ڪڏهن
وڇوڙي جي لڙڪن کي
چَکي ڏٺو ناهي شايد
رات کان منهنجي اندر ۾
هڪ نئون احساس
ور ور ڏئي جاڳي رهيو آهي
تون گڏ هُجين ها ته
توکي اُن احساس جي چادر اوڍي
گهڙي کن لاءِ
پنهنجي ڀاڪر ۾ سمهاري
توسان دير دير تائين
ڳالهيون به ڪيان ها
۽ توکي محسوس به ڪرايان ها ته
پيار ۽ روڳ ڇا ٿيندو آ؟
خبر ٿئي
هائوس جاب دوران اسپتال ۾ ڪم ڪندڙ
بلوري اکڙين ۽ وڏن وارن واري
سُهڻي نرس
جنهن لاءِ جڳ جهان مرندو هو.
هوءَ وري
روز صبح جو مُنهنجي هٿ ۾
تازو گل ڏئي
مُرڪ جا بادل وسائيندي
مونکي آهستي آهستي
عاشقيءَ جي اُن پنڌ تي وٺي ويندي هئي
جتي هرڪو
پنهنجي دل ۽ اکيون وساري
شايد ئي واپس موٽيو هجي!
پنجويھه سال گذري ويا هوندا
پر مان سندس ڏنل آخري چمي
اَڄ تائين
وساري ناهيان سگهيو!
۽ تون وري وعدن جي ڳنڍ
در کان ٻاهر اُڇلي
وارن کي پونيءَ ۾ ويڙهيندي
هڪ ڀيرو به پوئتي نهارڻ پسند نه ڪيو!
مان سوچيان ٿو
هي سائنس جي ترقي آهي
يا روين جي جنگ
مان جارح ناهيان
تڏهن ته جرح پسند ناهيان ڪندو!
نئين پينٽنگ
ڀلا ڪنهن کي نه وڻندي هوندي؟
پر گهاٽي وڻ جي ڇانوَ
۽ پراڻي ياريءَ جي عمر جا
احساس ۽ لباس
اُن پينٽنگ کان هزار ڀيرا بهتر آهن
جيڪي تيز بارش ۾ ڀڄندي
نه رنگ مٽائيندا هُجن
نه روين کي
زنگ لڳائي سگهندا هجن.
تون مونسان ڀلي پيار نه ڪر
پر جنهن سان به ڪرين
دل اُن جي گهر رکي
پوءِ ئي ٻاهر نڪرجانءِ!
ڇو ته مُحبت جو مزو
۽ زندگيءَ جي حسناڪي
ڪنهن کي وساري ڇڏڻ کان
وڌيڪ ياد ڪرڻ ۾ آهي!
تڏهن ته
گُلن واري نرس جي مُرڪ
منهنجي ڪمري جي
روشندان مان ليئاڪا پائي
مونکي
خوشبوءِ خوشبوءِ ڪندي رهي ٿي!