شاعري

صوفيءَ جي صَدا

ڪتاب ”صوفيءَ جي صدا“ اوهان اڳيان حاضر آهي. هي ڪتاب صوفي نيڀراج جي شاعريءَ جو مجموعو آهي جنهن جو سهيڙيندڙ ڊاڪٽر ڪرشن لعل آهي. نصير مرزا لکي ٿو: ”صوفي صاحب پنهنجي شعرن ۾ ساڻيهه سنڌ جي سانگيئڙن ۽ جهانگيئڙن لاءِ به، جابجا ڪيئي دعائون لکيون آهن ۽ ائين وڌ ۾ وڌ جيڪي دعائون لکيون آهن، انهن ۾ وري هن، مينهن، بارش، وڏڦڙي ۽ وسڪارن بابت التجائون ڪيون آهن ۽ اهو ان ڪري، ته جيئن هر طرح سان ماروئڙن جو هي ملڪ سرسبز ۽ شاداب رهي.
Title Cover of book صوفيءَ جي صَدا

مزاحيه گيت

مزاحيه گيت

ڳوليان پيو

يار گهرجي حسن کي جو ليڪ- سو ڳوليان پيو،
ڪو ڪڍي جنهن مان نه ڪائي ويڪ- سو ڳوليان پيو!

ڪانءَ وارو رنگ پڪو چهرو ته چٻ کي شهه ڏئي،
نڪ مِني مان جئن ميڄالو دور کان ظاهِرِ ٿئي،
هڪ ڇڏي پوءِ ٻيو هجي ڏند زرد ٻاهر وَڄَ جيان،
چَپُ ڳرو ڪريل هجي ڏند شيڪ- سو ڳوليان پيو!

هڪ هجي دوڏو وڏو ۽ ٻيو هجي سو چشم چُلهه،
پاڻ کسُرو ۽ گنجو بي عيب سهڻو جھڙو گلُ،
قد هجي تان ڄامڙو ۽ بدن ۾ فٽ بال جيئن،
ٻارڙا جنهن کي ڏسي ڪن ڪيڪ- سو ڳوليان پيو!


ڇاجو وهنجڻ ڇا سنوارت هُو هجي گدلو صفا،
منهن ڌئڻ ڌوتل لٽا پائڻ ڪنان بلڪل خفا،
رات جو پيشاب بستِر ۾ ڪرڻ معمول جنهن،
ريءَ ڀتر پاڻيءَ هڻي جو تيڪ- سو ڳوليان پيو!

گاف، ڏي، هي کان عقل ۾ بس اڌو اڌ گهٽ هجي،
بدفضيلت بي ادب اڍنگو سراسر ڄٽ هجي،
جي مٺو ٻولي ته ڀي ’صوفي‘ ڪُتا ڀونڪي ڪِرن،
وات ۾ هڪ گار ٻيا ڏي ڍيڪ- سو ڳوليان پيو!

*

85-03-28