غزل :: 109
سنڌ سدائين سائي رهندي.
ڀونءِ ٿو وڪڻين ڀاڙيا ماڻهو،
تنهنجي مُنهن ۾ ڇائي رَهندي.
نوريءَ جَهڙي، مومل جَهڙي،
منهنجي ٻاگهل ٻائي رَهندي،
دودو رَهندو، دولهه رهندو،
شاهه، سَچل جي وائي رَهندي.
تنهنجي منهنجي رَهندي باقي،
ٻولي ٻي نه ڪائي رَهندي.
بٽڻن کي دٻائيندي فونٽ سائيز مٽايو