77. چورن سان چاهُ پئي، جي من ميڙ ڪيئي. پوندو ته ڪاٺِ، نه ته ڪوٺائبو ته سهي. (ساهتي، چوڻي)
”ادا! ڏاند ٽاهڙ آهي، اڄ ئي ورتو اٿم! جيڪڏهن ڪهرائي هلڻ جي مدد ڪرين ته تنهنجي مهرباني ٿيندي!“
غريب واٽهڙو، کيس مسافر سمجهي واهروءَ طور ڏاند ڪهرائي هليو. اڃا ڳتي هليا ئي مس جو ڏاند جا مالڪ به پيرو کنيو اچي پُڳن. سڳ سوڌو کين جهليائون.
”مان بي ڏوهي هان! نيڪيءَ ڪندي ڦاٿو آهيان!ڳوٺاڻي رڙيون ڪندي چيو؛ “ مونکي ڇڏيو، اصل ڏوهي اهو آهي. ان کي پڪڙيو“.
“سڳ سوڌو سوگهو ٿيو آهين! توکي ڪيئن ڇڏبو؟! ڏوهيءَ جي مدد ڪرڻ به ڏوهه آهي! جيڪڏهن بي ڏوهي آهين ته به ڪهڙي پڪ آهي؟”پيريءَ واٽ تان پيرو لڳڻ سبب شڪ طور کيس چيو؛
”چورن سان چاهه پئي، جي من ميڙ ڪيئي.
پوندو ته ڪاٺ، نه ته ڪوٺائبو ته سهي“.
مطلب: ۱- جهڙي صحبت، تهڙو اثر.
۲- صالحن جي صحبت توکي صالح ڪندي،
طالحن جي صحبت توکي طالح ڪندي.
۳- چڱن سان چاهُ پئي، جي مَنَ ميڙُ ڪيئي.
رڱجي ته لال ٿيندو، نه ته ڪڪوربو ته سهي.