نظم
چنڊ کان به زياده تون آهين چٽي.
ٿي خزان مان بهارون وئي زندگي،
تون نهاري ڳلن تي ڏني جو مٺي.
تو جي ڪجلين اکين ساڻ موڏي ڏٺو،
بس انهي دم تو منهنجي آ دلڙي جهٽي.
جاچيو مون ته سنسار سارو پرين،
اهڙي اڄ تائين صورت نه مون آ ڏٺي.
رعب ۾ نقش تنهنجا ته گهائي وجهن،
مان متاثر ٿيس تنهنجو چهرو ڏسي.
پيار ظاهر ظهور آهي تو سان ڪيو،
پيار منهجي جي منزل تون آن آخري.
گيت تنهنجي وفا جا ٿو ڳايان سڄڻ،
پيار الفت تون ڏيندو آهين هر گهڙي.
تو سوا آهيان ساجن اڌورو هتي،
توکي سندر ڌٺم توسان دل وئي لڳي.
مند پهرين اچي وئي آ بارش سندي،
مانُ گلشن کي ساجن وري ڏي اچي.
خوبصورت سنواريل تون هر ويل آن،
مونکي ويو آن وڻي منهنجي دل جا ڌڻي.
غم ڀلائي ڇڏيان مان سڀيئي ‘‘بلال’’
مونکي ساجن ملي توکان اهڙي خوشي.
**